Πέμπτη 28 Μαίου 2009 -- ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΩΝ ΣΤΗ Δ.Ο.Ε.

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Ε΄ΣΥΛΛΟΓΟΣ Π.Ε. Ν. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "ΔΕΛΜΟΥΖΟΣ-ΚΟΥΝΤΟΥΡΑΣ"
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ - ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣΣΤΗ Δ.Ο.Ε.
36ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ - ΠΕΜΠΤΗ 28 ΜΑΙΟΥ 2009
09:00 - 13:30 ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ
14:00 - 18:30 ΕΚΛΟΓΕΣ

ΑΤΑΚΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ Νο. 73 - 26 ΜΑΙΟΥ 2009

ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΜΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Γινόμαστε μάρτυρες απίθανων εκβιασμών, ωμών παρεμβάσεων ή γελοίων επιχειρημάτων και συναλλαγών. Τα ερωτήματα για τον καθένα μας, για το κάθε συνάδελφο που πονάει το κλάδο, την παιδεία, το κίνημα, που θέλει να βλέπει στα μάτια, παιδιά, γονείς και συναδέλφους, χωρίς ενοχές, είναι αμείλικτα: Ως πότε θα μεταφράζουν την ψήφο μας σε κυβερνητική και κοινοβουλευτική υποστήριξη και εμείς θα το ανεχόμαστε ψηφίζοντας τους; Ως πότε κριτήριο για την συνδικαλιστική μας ψήφο θα είναι οι ρηχές υποσχέσεις για ατομικό βόλεμα; Ως πότε η ψήφος μας θα αποτελεί εφαλτήριο για τη προσωπική ανάδειξη κάποιων «συνδικαλιστών» σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις της εργοδοσίας; Ως πότε θα δεχόμαστε να μας εκπροσωπούν άνθρωποι που δεν έχουν «γράψει» ούτε μία μέρα απεργίας ή που καμώνονταν τους απεργούς δουλεύοντας και υπονομεύοντας τους αγώνες; Ως πότε θα ανεχόμαστε να λεηλατούν το εισόδημα μας, τα δικαιώματα μας, τις συντάξεις μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας ως κυβερνήσεις και να μας παραμυθιάζουν ως συνδικαλιστικές παρατάξεις; Ως πότε θα ανεχόμαστε η ψήφος μας να είναι ένα ακόμη κουκί και όχι κραυγή αγωνίας, σύνθημα πάλης και συλλογικός αγώνας για τη νίκη ειδικά τώρα που θέλουν να μας τα πάρουν όλα; Ως πότε θα παραμένουμε στο παλιό ενώ χρειαζόμαστε ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός, προς το νέο, προς το μέλλον που η αξιοπρέπεια του αγώνα εξασφαλίζει; Ως πότε θα δίνουμε συγχωροχάρτια και θα περιμένουμε κάποιους αρχηγούς παλικάρια-επαγγελματίες συνδικαλιστές, ή κούφιες προεκλογικές υποσχέσεις να μας αλλάξουν τη ζωή; Ως πότε θα μας «διδάσκουν» να δεχόμαστε τα πράγματα ως έχουν και όχι να διδάσκουμε το συλλογικό αγώνα για μια καλύτερη ζωή;


ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ MICROSOFT
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Σε ημερίδα της Microsoft για την καινοτομία προσέτρεξαν και οι δυο τους και βέβαια εκτός από τις φωτογραφίες, τα χαμόγελα αλλά και τις απαραίτητες διασυνδέσεις έκαναν και τις σχετικές δηλώσεις. Σπηλιωτόπουλος: «Εκείνο που χρειαζόμαστε σήμερα είναι ένα εκπαιδευτικό σύστημα σύγχρονο, ανταγωνιστικό και, κυρίως, ανθρώπινο. Χρειαζόμαστε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις του διεθνούς ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, δηλαδή μια εκπαίδευση που είναι άρρηκτα και άμεσα συνδεδεμένη με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας, της παραγωγής, της επιχειρηματικής δραστηριότητας». Ανθρώπινο λοιπόν το εκπαιδευτικό σύστημα που είναι πλήρως υποταγμένο στις ανάγκες και τους στόχους της αγοράς και φυσικά πάνω από όλα και πριν από όλα τα κέρδη που αποτελούν την πεμπτουσία της ύπαρξης της… Και εμείς που νομίζαμε ότι ένα τέτοιο ανθρώπινο εκπαιδευτικό

σύστημα θα βάζει πάνω και πριν από όλα τις ανάγκες και το μέλλον του εργαζόμενου ανθρώπου… Τσάμπα λοιπόν οι γλυκανάλατες παρόλες και τα χαμόγελα διαφήμιση οδοντόπαστας. Η παλιά παμπάλαια λογική υποταγής στα αφεντικά και στο κέρδος τους. Αυτή που ρημάζει τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων και καταστρέφει τη γη. Οπότε τι αξία και για ποιους έχουν οι παρακάτω δηλώσεις;
»Χρειαζόμαστε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση, που θα προσφέρει τίτλους σπουδών, που θα αντιστοιχούν σε θέσεις απασχόλησης και μια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, που θα έχει ως στόχο τη σωστή καλλιέργεια του νου και της ψυχής των μαθητών». Μας δουλεύουν και από πάνω…



Η δε Διαμαντοπούλου πιο σοφιστικέ και πιο καλυμμένα δηλώνει: «Η εξέλιξη της τεχνολογίας άλλαξε τις παραγωγικές σχέσεις και δημιούργησε νέο τοπίο στους τομείς επενδύσεων και στο συγκριτικό πλεονέκτημα των κρατών. Η διεθνής κρίση απαιτεί άμεση πρόσβαση, αλλά και αλλαγή μοντέλου ανάπτυξης. Σε αυτή τη νέα εποχή η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στην καινοτομία, την έρευνα και την τεχνολογία. Το σημερινό μοντέλο της χώρας δεν παράγει, δεν προσφέρει, δεν δίνει διέξοδο. Ο στόχος που κάποτε ήταν η 'Μεγάλη Ελλάδα' σήμερα πρέπει να είναι η «Έξυπνη Ελλάδα'». Άλλαξαν οι παραγωγικές σχέσεις!!! Πότε ρε παιδιά έγινε και δεν το πήραμε χαμπάρι; Είμαστε δηλαδή και εμείς αφεντικά και δεν μας το είπε κανένας ή καταργήθηκαν τελείως και εμείς ζούμε σε άλλο κόσμο; Και αν έγινε αυτό γιατί να ζητάει η διεθνής κρίση ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης; Να γυρίσουμε πάλι πίσω στο κόσμο των αφεντικών και του καπιταλισμού; Μήπως πρέπει να βάλουμε στόχο τη μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών επειδή το σκέτο «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη δεν αρκεί πλέον; Άντε ρε από εδώ, ξυπνήσαμε δεν είμαστε κορόιδα πλέον. Αποτελούμε την «έξυπνη» Ελλάδα των εργαζομένων που δεν τρώει κουτόχορτο πλέον!
ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΝΤ: ΖΟΥΛΗΞΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΝΤΕΧΟΥΝ…
Μειώσεις 20-40% στους μισθούς των εργαζομένων στους τομείς της Υγείας και της Παιδείας ανακοίνωσε η κυβέρνηση της Λιθουανίας.
Λίγους μήνες πριν, είχαν ανακοινωθεί μειώσεις και στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων. Τα μέτρα αυτά αποδίδονται στις πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Η Λιθουανία ήταν από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες στον κόσμο, αλλά ήδη γονατίζει με επιβράδυνση 12,6 %. Δεν διστάζουν μπρος σε τίποτα όπως βλέπουμε. Στην οικονομική άνοδο τα κέρδη δικά τους στη κρίση το κόστος στους εργαζομένους. Και να σκεφτούμε ότι κάποιοι μιλούσανε για new deal μετά τη σύνοδο της G20 και τα αυξημένα «καθήκοντα» που αναθέσανε στο ΔΝΤ για να μας σώσει… Όσο οι λαοί δεν αντιδρούν με τον ανάλογο τρόπο τα παραδείγματα σαν το παραπάνω θα πληθαίνουν…

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΖΕΤΑΙ ΤΟ 28%
ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΣΥΕ) οι μισθωτοί ανέρχονται σε 2.784.761 και αποτελούν το 63,6% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας. Το υπόλοιπο 22% είναι αυτοαπασχολούμενοι, το 8% εργοδότες και το 6,3% συμβοηθούντα μέλη. Από αυτούς συνδικαλίζεται το 28% και κατανέμεται σε 3.710 πρωτοβάθμιες οργανώσεις. Άρα, από προέδρους και αριθμό σωματείων συνεχίζεται η παράδοση των πολλών σωματείων του γκρίζου παρελθόντος. Αλλά με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, κυρίως ως προς τη δημοκρατική νομιμοποίηση των σωματείων.
Από αυτό τον αριθμό των εργαζομένων οι συμμετέχοντες στις αρχαιρεσίες, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, υπολογίζονται σε κάτι λιγότερους από 500.000 εργαζόμενους-μισθωτούς. Με αυτά τα ποσοστά η Ελλάδα έχει συνδικαλιστική πυκνότητα μεγαλύτερη αυτή του ευρωπαϊκού Νότου (Πορτογαλία 31%, Ισπανία 16%, Γαλλία 9%). Υψηλούς συνδικαλιστικούς δείκτες έχει ο ευρωπαϊκός Βορράς (Σουηδία 87%, Δανία 83%, Φινλανδία 79%, Βέλγιο 56%, Ιρλανδία 45%, Ιταλία 41%, Αυστρία 40%, Μ.Βρετανία 33%, Γερμανία 30%, Ολλανδία 24% κ.λπ.).
ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
Ένας στους 3 ανασφάλιστος, μισθοί κάτω από το βασικό
ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ Εκρηκτικές διαστάσεις, έως και 35%, παίρνει στη χώρα μας η ανασφάλιστη εργασία. Την ίδια ώρα πάνω από 55-60% των ιδιωτικών υπαλλήλων δεν έχει αποδοχές που να υπερβαίνουν το βασικό μισθό της Συλλογικής Σύμβασης Ελλάδος, ενώ η οικονομική κρίση είναι το τέλειο άλλοθι για τους εργοδότες ώστε να προχωρήσουν με γενικευμένο τρόπο στο ξήλωμα κάθε κατάκτησης των εργαζομένων. Συστηματική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία ουσιαστικά συνεχίζει την προγενέστερη πολιτική του ΠΑΣΟΚ, είναι το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων. Βασικός στόχος είναι η συμπίεση των μισθών όλων των εργαζομένων προς τα κάτω. Ο νόμος 3429/05 περί ΔΕΚΟ, ήδη προβλέπει τη μισθολογική ισοπέδωση των νεοπροσλαμβανομένων στις ΔΕΚΟ με τους ήδη χαμηλότατους βασικούς μισθούς των συλλογικών συμβάσεων του ιδιωτικού τομέα, ενώ και η πρόσφατη κυβερνητική εξαγγελία για διαφορετικό μισθολόγιο των νεοδιοριζόμενων δημοσίων υπαλλήλων κινείται στην ίδια κατεύθυνση». «Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και με την απειλή της απόλυσης και της ανεργίας, η εργασιακή κατάσταση στον ιδιωτικό τομέα τείνει να πάρει εφιαλτικές διαστάσεις για τους εργαζομένους. Με δεδομένο ότι η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων απασχολείται σε μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες πλήττονται ακόμη περισσότερο, η πλήρης απασχόληση και η σταθερή εργασία αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν εξαίρεση. Αλλά και στις μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα παρατηρείται μια γενικευμένη θεσμοθέτηση της ευελιξίας σε μισθούς και μορφές απασχόλησης, την οποία βέβαια αναγκάζονται να αποδεχτούν κατά εκβιαστικό τρόπο οι μισθωτοί». Ανασφάλεια, καταστρατήγηση των δικαιωμάτων, αυθαιρεσία των εργοδοτών είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας; «Οπωσδήποτε, ναι. Οι εργοδότες στη χώρα μας είχαν και έχουν πάντα μια εμμονή στην -με κάθε τρόπο- συμπίεση του εργασιακού κόστους για την εξασφάλιση των υπερκερδών τους. Μπροστά σε αυτό τον στόχο, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να καταστρατηγήσουν στοιχειώδη εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, να μην εφαρμόζουν τις συλλογικές συμβάσεις, να εκβιάζουν τους μισθωτούς και να τους κάνουν λάστιχο με απαράδεκτα χαμηλούς μισθούς». Πάνω από 55-60% των ιδιωτικών υπαλλήλων δεν έχει αποδοχές που να υπερβαίνουν το βασικό μισθό της ΣΣΕ». Το ΣΕΠΕ μιλά για ένα ποσοστό της τάξης του 20-25% που είναι ανασφάλιστοι. Αν σε αυτό προσθέσει κανείς και ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό εργαζομένων, που ενώ προσφέρει πλήρη εργασία ασφαλίζεται για λιγότερες ημέρες το μήνα, καταλαβαίνει κανείς ότι η ανασφάλιστη εργασία αρχίζει και παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, πλησιάζει το 35%.
ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ
Πολλά φαίνονται τα 33 ευρώ του βασικού ημερομισθίου ανειδίκευτων εργατών στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ζητεί επίμονα από την κυβέρνηση να μην υπάρχει κατώφλι στις εργατικές αμοιβές.

Η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που συνομολογεί η ΓΣΕΕ με τους εργοδοτικούς φορείς (ΣΕΒ, Εμπόρους και ΓΣΕΒΕΕ), εκ παραλλήλου με το Ασφαλιστικό, ήταν το αγαπημένο θέμα στις επαφές που είχε η αντιπροσωπεία του Διεθνούς Οργανισμού στη διάρκεια της επίσκεψής της στην Αθήνα.
Το πρόσχημα για την κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής, η οποία διαμορφώθηκε στα 740 ευρώ (μεικτά) μόλις στις αρχές αυτού του μήνα (33 ευρώ για τους ημερομίσθιους), είναι η διεθνής οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση και τα μέτρα εξόδου από αυτή. Θεωρεί δηλαδή το ΔΝΤ ότι ένας μισθός 740 ευρώ, συν ασφαλιστικές εισφορές 20%, λειτουργεί αποτρεπτικά στη δημιουργία (νέων) θέσεων εργασίας. Ωσάν δηλαδή η οικονομία να προκαλεί ζήτηση εργατικών χεριών και ότι οι επενδύσεις είναι καθ' οδόν και το μόνο που τις εμποδίζει είναι τα... ακριβά εργατικά χέρια.
Αναφορικά με το Ασφαλιστικό το ΔΝΤ πιέζει ώστε το πραγματικό όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, το οποίο ανέρχεται σήμερα στο 61ο, να προσεγγίσει το συμβατικό που είναι το 65ο έτος. Προκρίνει δηλαδή την κατάργηση κάθε πρόβλεψης για πρόωρη συνταξιοδότηση (γυναίκες με ανήλικο, βαρέα κ.λπ.).
Το θέμα του βασικού μισθού έθεσε η αντιπροσωπεία του ΔΝΤ τόσο στη ΓΣΕΕ, η οποία απέρριψε κάθε συζήτηση, όσο και στην υπουργό Απασχόλησης Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, η οποία παρέπεμψε στις διαπραγματεύσεις της ΓΣΕΕ με τους εργοδότες. Από την πλευρά του, ο ΣΕΒ έδωσε εντολή στα μέλη του να εφαρμόσουν τη φετινή σύμβαση και να δώσουν κανονικά τις αυξήσεις.
Οι αντιρρήσεις του Συνδέσμου των Βιομηχάνων αφορούν τις κλαδικές συμβάσεις και, κυρίως, τη «συνήθεια» οι ομοσπονδίες να διεκδικούν και
επιτυγχάνουν μέσω του οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) τη μεταφορά των ίδιων ποσοστιαίων αυξήσεων, οι οποίες προορίζονται για τους χαμηλόμισθους, στους μέσους μισθούς στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ

Σήμερα στη χώρα μας χιλιάδες άνθρωποι ζουν με πολύ λιγότερα χρήματα από τα 740 ευρώ του βασικού μισθού:
*Σύμφωνα με τους ελέγχους του ΙΚΑ, το 20% των εργαζομένων είναι ανασφάλιστο. Έτσι, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που παίρνουν το βασικό μισθό μόνο και μόνο από το γεγονός ότι στερούνται της κοινωνικής ασφάλισης υποχρεούνται με υποδεέστερες (συνολικές) αποδοχές κατά 45%. Έτσι, 550.000 εργαζόμενοι (το 20% των 2,8 εκατ. που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ) δεν φτάνουν τις συμβατικές αποδοχές.

*Σχεδόν 200.000 εργάτες γης δεν λαμβάνουν ούτε τα 33 ευρώ της συλλογικής σύμβασης. Στα χωράφια η αμοιβή δεν ξεπερνά τα 20 με 25 ευρώ.
*Υπολογίζεται ότι περίπου 50.000 εργαζόμενοι στα Stage όχι μόνο δεν αμείβονται με το βασικό μισθό, αλλά με ημερομίσθιο 20 και 25 ευρώ την ημέρα. Είναι μάλιστα και ανασφάλιστοι.
*Οι 500.000 άνεργοι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αμείβονται μόνο με το επίδομα των 454 ευρώ του ΟΑΕΔ, σχεδόν στο ήμισυ του μισθού ασφάλειας της ΓΣΕΕ. Στην πλειονότητά τους, όμως (ο αριθμός τους υπερβαίνει τις 320.000), δεν λαμβάνουν κανένα βοήθημα.

ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΕΡΔΗ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΑΜΕΙΩΝ
ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟ 4% ΤΟΥ ΤΖΙΡΟΥ, ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΕ 300 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ
ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ
ΣΤΑ 300 εκατ. ευρώ φτάνουν τα ποσά που παρανόμως παρακρατούν οι φαρμακευτικές εταιρείες από τα προβληματικά ασφαλιστικά ταμεία. Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι μόλις δύο ταμεία, των εργαζομένων στην Αγροτική και την Τράπεζα της Ελλάδος, πέτυχαν και πήραν τις επιστροφές του 4% επί του τζίρου των φαρμάκων που πληρώνουν. Κάτι που προβλέπει ο νόμος αλλά δεν εφαρμόζεται.
Η κατακράτηση των συγκεκριμένων ποσών γίνεται εφικτή λόγω των υπαναχωρήσεων της κυβέρνησης και των συνεχών αλλαγών των σχετικών νόμων. Παλινωδίες που είχαν ως αποτέλεσμα αφ' ενός τα ταμεία να χάνουν εδώ και τρία χρόνια τεράστια κονδύλια. Στη δημιουργία των προβληματικών ταμείων συνέβαλαν, τόσο η κατάργηση της λίστας συνταγογραφούμενων σκευασμάτων, η οποία ίσχυε μέχρι το 2005, όσο και οι αλλεπάλληλες αυξήσεις στα φάρμακα.
Την υφαρπαγή των πόρων του Ασφαλιστικού αποκαλύπτει 9-μελής διεπιστημονική επιτροπή εκπροσώπων του Δικηγορικού Συλλόγου, του ΤΕΕ, του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, του Φαρμακευτικού Συλλόγου, των Συμβολαιογράφων και των Οδοντιάτρων. Το πόρισμα της επιτροπής τεχνοκρατών το οποίο φέρει τον ενδεικτικό τίτλο «Οι φαρμακοβιομηχανίες ιδιοποιούνται παρανόμως περιουσιακά στοιχεία των ασφαλιστικών ταμείων -περί τα 300 εκατ. ευρώ από το 2006 μέχρι σήμερα» συνεχίζει: «Με την κατάργηση της θετικής λίστας (σκευασμάτων) ήταν σαφές ότι η φαρμακευτική δαπάνη θα υφίστατο σοβαρή αύξηση. Για την μερική αποτροπή της αναμενόμενης αυτής αύξησης, ο ίδιος ο ν.3457/2006 (σημ. που κατήργησε την λίστα) προέβλεψε την επιστροφή μέρους των φαρμακευτικών δαπανών (4% rebate)». Έτσι «ενώ από υπό το προϊσχύον καθεστώς της λίστας η μείωση της τιμής των φαρμάκων γινόταν πριν από την αγορά τους, με το νέο καθεστώς η μείωση των τιμών έπρεπε να γίνει μετά την αγορά και την εξόφληση της αξίας των φαρμάκων από τα ταμεία».
Αλλά και πάλι, ενώ οι εταιρείες απολαμβάνουν τώρα υπερβολικά αυξημένες τιμές, δεν επιστρέφουν τα οφειλόμενα ποσά (300 εκατ. ευρώ), με αποτέλεσμα «ισόποση ζημιά των ασφαλιστικών ταμείων».

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ - ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ -- 18.02.2009

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ
ΚΙΝΗΣΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Νο62 ΔΕΛΤΙΟ ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ
Η ΕΕ ΕΠΙΜΕΝΕΙ: ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ


Βρήκαν και τα κάνουν! Το επίσημο, ντόπιο και διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα, εξευτελισμένο και ανάπηρο από τη συνενοχή του χρόνια τώρα στη λεηλασία του εργατικού εισοδήματος, κοιτάζει με δέος το τραίνο που έρχεται κατά πάνω μας για να ισοπεδώσει κάθε ψήγμα προστασίας που απέμεινε. Οι απλοί εργαζόμενοι, στη τεράστια πλειοψηφία τους ακόμη παραζαλισμένοι από τις ήττες και τη συντριβή των ονείρων τους από τη λαίλαπα των δυνάμεων της «αγοράς», παρακολουθούν εμβρόντητοι την ευρωπαϊκή επιτροπή να παροτρύνει τους εργοδότες να τους θέτουν σε «προσωρινή ανεργία»- για να μην χάσουν τα κέρδη τους- να μειωθούν τα επιδόματα ανεργίας(!!!), και να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Ο Μίχαλος βρήκε μιμητές! Και το ακόμη πιο δυσάρεστο για αυτούς είναι το γεγονός ότι χάρη στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ήδη οι αντίστοιχοι νόμοι στην Ελλάδα(1892/90 και2639/98). Φρόντισαν τα παιδιά για τις δύσκολες μέρες…Όμως υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που δεν το ανέχονται. Προβάλλουν την λύση της δράσης- και του συντονισμού της- «των από κάτω». Η έκρηξη του Δεκέμβρη έχει δείξει ότι η συσσωρευμένη οργή και η αυτενέργεια των εργαζομένων και νεολαίας είναι ένα πολύ επικίνδυνο εκρηκτικό μίγμα με τεράστια δύναμη. Μέσα σε όλα αυτά και ενώ η κυβέρνηση προτείνει στην ΕΕ μυστικά σχέδια εξόντωσης των εργαζομένων η πλειοψηφία της ΔΟΕ σιωπά. Πάει η πλειοψηφία ΠΑΣΚ- ΝΔ το κλάδο σε έκτακτες γενικές συνελεύσεις χωρίς πλαίσιο διεκδικήσεων μόνο και μόνο για να περάσουν την επιλογή τους να συρθούν στο «διάλογο». Διάλεξαν την εποχή! Δεν καταλαβαίνουν; Έχουν αυταπάτες; Όχι βέβαια! Είναι συνειδητή επιλογή τους: οι μεν να στηρίξουν με κάθε μέσο μια κυβέρνηση που έπρεπε να μας είχε αδειάσει τη γωνία και οι άλλοι για να ορίσουν τα όρια μιας νέας αντίστοιχης κυβερνητικής επιλογής. Φτάνει πια. Δεν πρέπει να ελπίζει κανένας τίποτα από αυτούς.
ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ
ΕΕ –ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Οι Βρυξέλλες «αμφισβητούν» τις προβλέψεις για την ανάπτυξη(!!!) και το έλλειμμα του Προγράμματος «Σταθερότητας» που υπέβαλε η κυβέρνηση και ανοίγουν την ερχόμενη Τετάρτη τον δρόμο για μια νέα επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, ζητώντας τη λήψη αυστηρών μέτρων στους μισθούς, στις δαπάνες και φυσικά στο Ασφαλιστικό. Τα ίδια λέει και ο ακριβοπληρωμένος πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδας. Στις 24 Μαρτίου, η Επιτροπή θα υποβάλει τις συστάσεις της και το χρονοδιάγραμμα που πρέπει να τηρήσει η Ελλάδα για την «εξυγίανση» των δημοσίων οικονομικών. Ήδη, στη γνωμοδότηση της Τετάρτης δίνει μια εικόνα για τα μέτρα που θα ζητήσει από την κυβέρνηση. Απαιτεί μεταξύ άλλων:
-«Συγκράτηση» των μισθών.
-Αυστηρές περικοπές των δαπανών στον δημόσιο τομέα.
-Περικοπές στο ασφαλιστικό.
-Πρόσθετα φορολογικά μέτρα.
Ο μεν ένας υποβάλει μυστικό σχέδιο λεηλασίας ο δε άλλος υπερθεματίζει. Λες και δεν είναι αυτοί και η πολιτική αλητεία των επιλογών τους που τροφοδότησαν τα υπερκέρδη των εργοδοτών και επιτάχυναν την κρίση. Υπάρχουν γιατί τους ανεχόμαστε. Ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός!




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ Π.Ε
Ο ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

1. Το προεδρείο της ΔΟΕ και η πρασινογάλαζη πλειοψηφία που το στηρίζει, εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία «επαναφέρουν εις την τάξιν» τους Συλλόγους που τόλμησαν να αντιταχθούν στην ντροπιαστική για τον κλάδο απόφαση της συμμετοχής στον στημένο και προσχηματικό «διάλογο» του ΥΠΕΠΘ.
Νομίζουν ότι με αυτό τον τρόπο θα τρομοκρατήσουν τους Συλλόγους και θα τους αποτρέψουν από τη λήψη αποφάσεων που θα καταγγέλλουν τη συμμετοχή στο «διάλογο» και το ξεπούλημα των αιτημάτων του κλάδου, όπως αυτά διατυπώνονται από την απεργία του 2006 και μετά;
















Προσπαθούν να επικεντρώσουν στην καταστατικότητα της απόφασης τους, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν εκδώσει μια πολιτική ανακοίνωση που να λέει ότι αποφάσισαν (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) να πάνε χέρι – χέρι στο «διάβολο» (συγγνώμη στο «διάλογο») και τους λόγους που επικαλούνται για αυτό.
Αυτή είναι η πρώτη αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Αν κύριοι, είστε σοβαρό δευτεροβάθμιο όργανο, ορίστε!, καταθέστε μας την πολιτική αντίληψη της πλειοψηφίας που διαμόρφωσε το ναι στο διάλογο. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Ακόμη και σήμερα πολιτική απόφαση που να στηρίζει το «ναι» στο διάλογο, δεν υπάρχει. Ακόμα και στις συνελεύσεις που συγκαλούνται, δεν τολμούν να θέσουν σε συζήτηση κείμενο της πλειοψηφίας ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, το οποίο να τοποθετείται για το «διάλογο». Το μόνο που τόλμησαν να εκδώσουν ήταν η τοποθέτηση του προέδρου στα κανάλια. Μια τοποθέτηση που θέλει να πατάει σε δύο βάρκες. Από τη μια να συναινεί στην στήριξη της κυβερνητικής πρωτοβουλίας και από την άλλη να αφήνει το περιθώριο μιας «εξόδου», αν δοθεί η οδηγία από τα ανώτατα κομματικά κλιμάκια. Θα θυμίσουμε για μια ακόμη φορά ότι όσοι πατάνε σε δύο βάρκες σίγουρα θα πέσουν στο νερό.
Για μας, παρά το γεγονός ότι παρακάμφθηκαν οι τυπικές διαδικασίες, για την ανακοίνωση του πρασινογάλαζου «ναι», θεωρούμε ότι σημασία έχει η πολιτική ουσία και όχι το τυπικό μέρος της απόφασής τους. Γι αυτό και στο Δ.Σ. της ΔΟΕ δεν θέσαμε θέμα καταστατικότητας αλλά πολιτικής καταγγελίας. Είναι όμως τουλάχιστο φαιδρό, απ’ τη μεριά της πλειοψηφίας να τεκμηριώνει την καταστατικότητα των αποφάσεών της με ένα έγγραφο που ανάγεται στο Μάη του 2008 (9 μήνες πριν) για την τοποθέτηση εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ. Λες και η τοποθέτηση εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ νομιμοποιεί ταυτόχρονα και τη θετική στάση απέναντι στην κυβερνητική πρωτοβουλία του «διαλόγου», που έγινε από την κυβέρνηση για να ξεπεράσει το τείχος που όρθωσε απέναντί της η εξέγερση του Δεκέμβρη.
Λες και από το Μάη του 2008 δεν έγινε τίποτα σε αυτή τη χώρα, ούτε δολοφονίες και κρατική καταστολή υπήρξε, ούτε η ληστρική επιδρομή του νέου προϋπολογισμού, ούτε χημικά και όπλα εναντίον των διαδηλωτών επιστρατεύτηκαν. Λες και δεν υπάρχουν: η ακόμη μεγαλύτερη υποχρηματοδότηση της παιδείας, η λιτότητα στους μισθούς, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τα βιβλία και αναλυτικά. προγράμματα της ταξικής επιλογής, ο ασφαλιστικός μεσαίωνας, η κατάργηση της 2χρονης προσχολικής αγωγής, η αστυνομική βία και ο αυταρχισμός. Λες και δεν έχει ψηφιστεί ο νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ, δεν υπάρχει η βάση του 10 για τον αποκλεισμό των μαθητών από την Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Όλα αυτά δεν υπάρχουν για το προεδρείο της ΔΟΕ, και έτσι αυτονομιμοποιείται να θεωρεί απόφαση για το «διάλογο», τον πριν από 9 μήνες ορισμό εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ.
Ας τους θυμίσουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει και απόφαση από το 2005 (τότε που η ΔΟΕ αποχώρησε από τον «διάλογο» της κας Γιαννάκου), απόφαση που δήλωνε με σαφήνεια, ότι «δικαιώνεται η άποψη όσων έλεγαν ότι δεν έπρεπε να πάμε σε αυτό το στημένο παιχνίδι».
ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΟΥΚ ΑΝΔΡΟΣ ΣΟΦΟΥ.
2. Στην περίπτωσή μας δεν πρόκειται για αμνησία ή αστοχία του προεδρείου της ΔΟΕ, αλλά για συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις τις οποίες υπηρετεί. Θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά πίσω από τα δελτία ειδήσεων, στις πολιτικές εξελίξεις που διαμορφώνονται.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποδεσμεύουν το μέλλον τους από τα δυο κόμματα που εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία και ρημάζουν τον τόπο. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι τα δύο μεγάλα κόμματα διαφέρουν στις πολιτικές τους επιλογές.
Ταυτόχρονα οι κεντρικές επιλογές της εξουσίας προωθούν ένα συντηρητικό μοντέλο για το μέλλον, όπου δεν θα υπάρχουν κοινωνικά δικαιώματα, δεν θα υπάρχουν κοινωνικά αγαθά, δεν θα υπάρχει σταθερή και μόνιμη εργασία, δεν θα υπάρχει γενική γνώση και μόρφωση για όλους. Η μόρφωση μετατρέπεται σε κατάρτιση, η εργασία σε απασχολησιμότητα, το δικαίωμα σε ατομικό προσόν.
Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω στοιχείων διαμορφώνει και τους σημερινούς όρους για την πρασινογάλαζη συναίνεση. Μπροστά στην αδυναμία που έχουν να νομιμοποιήσουν κοινωνικά, τις αναδιαρθρώσεις και την πολιτική τους κυριαρχία, αναγκάζονται να οδηγηθούν σε «ευρύτερες πολιτικές και κομματικές συναινέσεις», ακριβώς για να περάσουν τις αναδιαρθρωτικές πολιτικές, που θα καταργήσουν κάθε έννοια δικαιώματος, για να ενισχύσουν τις αξιακές παραδοχές του συστήματος (αξιολόγηση, πιστοποίηση, αγορά, επιχειρηματικότητα, θεσμικός διάλογος χωρίς την ενοχλητική παρουσία των κινηματικών διαδικασιών, άρση κάθε μονιμότητας ως στοιχείο προόδου κλπ). Δεν είναι τυχαία ούτε τα κοινά κείμενα Μάνου, Κοντογιαννόπουλου, Μπουτάρη, ούτε οι δηλώσεις Πάγκαλου, Παπαδόπουλου, Διαμαντοπούλου. Ειδικά η τελευταία, που είναι και η υπεύθυνη του τομέα παιδείας του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να έκανε εντατικά σεμινάρια στο προεδρείο της ΔΟΕ για να αφήσουν το αγωνιστικό πεζοδρόμιο και να περάσουν σε έναν υπεύθυνο κυβερνητικό λόγο, τώρα μάλιστα που πιθανά θα βρεθούν και στην εξουσία.


















Η συντηρητική συναίνεση στη ΔΟΕ και η στήριξη των πρωτοβουλιών του Καραμανλή, κρύβει από πίσω της την ανάγκη του πολιτικού συστήματος να κάνει «υπερβάσεις» που θα το καταστήσουν ικανό να περάσει τις αντιλαϊκές μεταρρυθμιστικές πολιτικές. Ποιος σκέφτεται τώρα τον αγωνιστή εκείνο που το 1981 έδινε την ψυχή του για την αλλαγή; Ποιος σκέφτεται τους Πασκίτες που μοίραζαν πρόσφατα στο Αιγάλεω και σε άλλους Συλλόγους προκηρύξεις ενάντια στο στημένο προσχηματικό διάλογο, και πέσαν από τα σύννεφα όταν άκουσαν τις δηλώσεις του προέδρου της ΔΟΕ στους τηλεοπτικούς φακούς; Ποιος σκέφτεται τώρα τους ανθρώπους εκείνους που στο συνέδριο της ΔΟΕ το 1997 αντιτάσσονταν με το νόμο 2525 του Αρσένη; Αυτοί όλοι θα γίνουν βορά του νέου πολιτικού στίγματος της συναίνεσης με την «επάρατη δεξιά», που πια ανανεωμένη μπορεί να συνδιαμορφώσει εθνικές στρατηγικές που θα βάζουν στη γωνία τον ενοχλητικό «λαϊκό παράγοντα». Ας μη μιλάνε λοιπόν, για ενημέρωση, αυτοί που ούτε τα κομματικά τους μέλη δεν πρόλαβαν να ενημερώσουν για την οβιδιακή μεταμόρφωση της γραμμής τους μέσα σε μια νύχτα.
Πίσω από όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμη πιο σοβαρό. Στα πλαίσια της political correct πολιτικής που εισηγούνται σύσσωμες κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στόχος είναι η διαμόρφωση στην κοινωνία των ορίων του εφικτού, η διαμόρφωση του τι είναι λογικό και ορθό, η διαμόρφωση πλαισίων για το ίδιο το κίνημα. Γι αυτό άλλωστε με περισσό πάθος και η πλειοψηφία της ΔΟΕ αρνήθηκε να ψηφίσει πορεία στις 23 του Γενάρη και αρκέστηκε μόνο σε συγκέντρωση, αφού η νέα «εθνική στρατηγική» δεν χρειάζεται διαδηλώσεις, τρακτέρ στο κέντρο της Αθήνας, μαθητές έξω από αστυνομικά τμήματα και απεργούς που διεκδικούν. Η νέα τάξη το πολύ πολύ να κάνει εκδηλώσεις με κεράκια κατά τα πρότυπα της πασχαλινής παλιγγενεσίας. Γι αυτό άλλωστε η ΓΣΕΕ δεν έβγαλε κουβέντα για την Κούνεβα και κατηγόρησε τα σωματεία που άνοιξαν το θέμα της δολοφονικής επίθεσης, ως «εκτός εργατικού κινήματος μειοψηφίες». Γι αυτό άλλωστε η ΔΟΕ μας σέρνει πίσω από το άρμα της ΑΔΕΔΥ και δεν ψηφίζει καμιά ουσιαστική δράση για την περίοδο. Ποιος θα θυμάται άλλωστε (το είχε τονίσει και ο Μητσοτάκης) τις επικλήσεις του προεδρείου της ΔΟΕ για πανελλαδικές καταλήψεις των ΟΠΑΔ στις 19 του Γενάρη μπροστά στους αιρετούς, και την επόμενη μέρα την απότομη προσγείωση στη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ; Ποιος θυμάται τις αγωνιστικές κορώνες εναντίον του ψευδοδιαλόγου που ακούστηκαν στη συγκέντρωση της 9ης του Γενάρη; Όλα αυτά έγιναν χειραψία με τη ΔΑΚΕ, έγιναν χειραψία με τον Υπουργό Παιδείας. Έγιναν στήριξη του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Έγιναν σκύψιμο του κεφαλιού στα πολιτικά επιτελεία της εξουσίας.
Με αφορμή το διάλογο υπήρχε η δυνατότητα και η ευκαιρία για το εκπαιδευτικό κίνημα να αντιστρέψει την κατάσταση. Θα μπορούσε να απομονώσει στο γυάλινο πύργο της την κυβερνητική πολιτική, παρέα με τα ΜΑΤ που τη στηρίζουν, και να ανοίξει στην κοινωνία τα πραγματικά ζητήματα και διακυβεύματα για την παιδεία. Θα μπορούσε να συζητιέται η υποχρηματοδότηση, το 12χρονο δημόσιο υποχρεωτικό σχολείο, το 2χρονο δημόσιο νηπιαγωγείο, η πλήρωση των κενών, οι εκπαιδευτικές υποδομές, οι μόνιμοι διορισμοί, οι μισθοί και οι συντάξεις, τα νέα βιβλία και αναλυτικά προγράμματα και η μείωση της ύλης των μαθητών, η εδραίωση της παιδαγωγικής ελευθερίας στο σχολείο, τα προγράμματα σχολικής στέγης…
Όμως αυτό ακριβώς δεν ήθελαν τα κομματικά επιτελεία. Δεν ήθελαν να ανοιχτεί στο λαό και την κοινωνία, η ουσία του εκπαιδευτικού ζητήματος.
«ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΜΟΡΦΩΘΗ»
3. Η κυβερνητική πλειοψηφία της ΔΟΕ κάνει και ένα βήμα παραπέρα. Προσπαθεί να χτυπήσει τους Συλλόγους που με τη στάση και τις αποφάσεις τους, ανοίγουν τον κοινωνικό αντίλογο. Αποφάσισε μάλιστα η ΔΟΕ να κάνει Ολομέλεια προέδρων σε μέρα που λειτουργούν τα σχολεία και πιθανά όχι στην Αθήνα, για να μην βρεθεί αντιμέτωπη και με εκπαιδευτικούς που θα συγκεντρωθούν για να αντιδράσουν στη λογική της.
Είναι γελασμένοι!! Όλο το επόμενο διάστημα θα παλέψουμε ώστε οι σύλλογοι να πάρουν αποφάσεις αγώνα και καταγγελίας του οριοθετημένου, εντός πλαισίων, μηδενικού διαλόγου.Ήδη οι νηπιαγωγοί προετοιμάζουν Πανελλαδική Συνάντηση μέσω του Συντονιστικού τους.
Στα ίδια βήματα, πολλοί Σύλλογοι προετοιμάζουν δράσεις εναντίον της ωρομισθίας, ενάντια στα κενά που υπάρχουν στα σχολεία. Προετοιμάζουν μια πανελλαδική δράση για τα φάρμακα και τις συντάξεις. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η συλλογική δράση στη βάση των εκπαιδευτικών έχει δημιουργήσει γεγονότα που ο κρατικός συνδικαλισμός έτρεχε να τα προλάβει. Ο δρόμος του συντονισμού των Συλλόγων είναι μπροστά μας. Καλούμε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν σε μια αγωνιστική ενότητα ενάντια στην πολιτική των αναδιαρθρώσεων, να συναντηθούν και να δράσουν από κοινού. Ο κοινωνικός αντίλογος θα διαμορφωθεί από τη δράση των ανθρώπων που βιώνουν την ζοφερή πραγματικότητα της εκπαίδευσης.
Καμιά ανοχή στον κρατικό συνδικαλισμό. Καμιά ανοχή σε αυτούς που ρημάζουν τις ζωές μας.
ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ ΧΕΡΙ - ΧΕΡΙ
4. Στο τελευταίο Δ.Σ. της ΔΟΕ η φιλοκυβερνητική ΠΑΣΚ έκανε μια προσπάθεια να στηρίξει την απόφασή της και παρέα με τη ΔΑΚΕ, επιδόθηκαν σε μια επιχειρηματολογία για την πολιτική συγκρότηση της κοινής τους θέσης. Από το τελευταίο Δ.Σ. αυτό που βγήκε ήταν η Ολομέλεια προέδρων, με το σαφή στόχο να επιβεβαιωθεί η στάση του προεδρείου και οι επιλογές του από την πλειοψηφία των προέδρων, που αν δεν έχουν αποφάσεις συνελεύσεων θα πουν τη γνώμη του Δ.Σ. Αλλά για να είναι και σίγουροι, ρίξαν και μια καταγγελία στα Δ.Σ. που ήδη είχαν καταγγείλει τη στάση της ΔΟΕ.
Είναι φανερό πως το επόμενο διάστημα οι δυνάμεις της ζωντανής εκπαίδευσης πρέπει να δώσουν μια μεγάλη μάχη για την μαζικοποίηση των γ.σ. των Συλλόγων. Να δώσουν μάχη να παρθούν αποφάσεις και από τα Δ.Σ. και να φτάσουν στη ΔΟΕ. Να δώσουμε μάχη για μια σειρά πρωτοβουλίες προς την κοινωνία και τους εργαζόμενους γονείς, με δράσεις σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.
Από τα επιχειρήματα που προσπάθησαν να διαμορφώσουν χρειάζεται να σταθούμε σε μερικά.
Μας μίλησαν για υπεύθυνη στάση εναντίον του στείρου «όχι». Τους ρωτάμε. Δηλαδή όλα τα αιτήματα του κλάδου που έχουν κατατεθεί από το 2006 και μετά είναι στείρα άρνηση; Τα αιτήματα που καταθέσαμε και στον νέο Υπουργό και για τα οποία δεν απάντησε ΤΙΠΟΤΑ, είναι στείρος λόγος; Ενώ φυσικά θα εννοούν ότι οι απαντήσεις που έχουμε λάβει υπό τη μορφή σιδηρογροθιών, υπό τη μορφή χημικών, υπό τη μορφή απαξιωτικών δηλώσεων και ύβρεων, είναι ο υπεύθυνος λόγος του Υπουργείου.
Μας είπαν ότι δεν πρέπει να αφήσουμε το Μπαμπινιώτη να παίζει μπάλα μόνος του. Τους απαντάμε: Ότι έτσι και αλλιώς οι Μπαμπινιώτηδες παίζουν μπάλα μόνοι τους, σε ένα στημένο όργανο όπως το ΕΣΥΠ, του οποίου το 80% των μελών είναι διορισμένα από την κυβέρνηση. Τους απαντάμε ότι όλοι οι προηγούμενοι «διάλογοι» στήθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι κάθε λογής Μπαμπινιώτηδες έπαιξαν μπάλα μόνοι τους. Στόχος τους ήταν να νομιμοποιήσουν τις επιλογές τους και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία από τα πραγματικά προβλήματα. Τους απαντάμε ότι ένας χειραφετημένος συνδικαλιστικός λόγος δεν έχει ανάγκη από στημένα όργανα. Απευθύνεται πλατιά στην κοινωνία. Εκεί αντλεί τη νομιμοποίηση του και διαμορφώνει τις συμμαχίες του. Δεν ανταλλάσσει έγγραφα στους διαδρόμους των υπουργείων, αλλά οργανώνει τον κοινωνικό αντίλογο και μάχεται για το δίκιο των αιτημάτων που βάζει σε συμμαχία με την κοινωνία.
Μας είπαν ότι θα κερδίσουμε σημαντικά πράγματα. Τους απαντάμε ότι η ατζέντα που στήθηκε στη συνάντηση δεν αφήνει περιθώρια για τίποτα. Η προσπάθεια να κερδίσουμε μια ώρα εργασίας μετά τα 25 χρόνια δουλειάς, η οποία θα είναι υπερωρία, την ίδια στιγμή που η εκπαίδευση θα πολιορκείται από την ωρομισθία και την άρση της μονιμότητας, αποτελεί κοροϊδία. Ακόμη χειρότερα αν το ΥΠΕΠΘ υλοποιήσει την άλλη εκδοχή της ατζέντας που τέθηκε στη συζήτηση : Τη μεταμόρφωση του ΙΠΕΜ – ΔΟΕ σε επιμορφωτικό οργανισμό που θα αντλεί χρηματοδότηση από τα μη απορροφημένα ευρωπαϊκά κονδύλια. Τότε ο στόχος της αξιολόγησης (που με τόσο πάθος υποστήριξε η κα Διαμαντοπούλου σε συνέντευξή της στον FLASH) θα γίνει πραγματικότητα, αφού η παράμετρος της «ποιότητας» θα έχει συγκεκριμένο αντικείμενο μέτρησης και βέβαια την άλλη παράμετρο θα την έχει θέσει ο κ Μπαμπινιώτης που θα αξιολογεί με βάση την επίδοση των μαθητών μας.
Μας είπαν ότι αυτοί που επιτίθενται στο διάλογο χτυπούν τη ΔΟΕ και τον κλάδο. Τους θυμίζουμε ότι το Φλεβάρη του 1997, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί που κατέλαβαν τα γραφεία της ομοσπονδίας, εναντιωνόμενοι στο ξεπούλημα του πανεκπαιδευτικού μετώπου και στο σπάσιμο της απεργίας των καθηγητών, ανέβαιναν τα σκαλιά φωνάζοντας : «ΔΟΕ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ, Ο ΚΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ», επισφραγίζοντας έτσι το γεγονός ότι η ζωντανή εκπαίδευση που ανασαίνει κιμωλία και αντικρίζει τα παιδικά βλέμματα και τους γονείς των παιδιών τους κοιτάζει στα μάτια, δεν έχει σχέση με τον κρατικό συνδικαλισμό, την ανταλλαγή χαρτοπολέμου και τις επιδιώξεις των κομματικών επιτελείων.
Μας είπαν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς αφού δεν υπάρχει κίνημα… Τους απαντάμε ότι μετά την απεργία του 2006 η πεποίθηση του κόσμου της εκπαίδευσης είναι η δημιουργία πανεκπαιδευτικού μετώπου σε συνεργασία με τους εργαζόμενους γονείς. Όμως αυτό ακριβώς το μέτωπο έσπασε η πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) της ΔΟΕ, κρατώντας διαφορετική στάση από την ΟΛΜΕ. Αυτό ακριβώς το μέτωπο υποσκάπτει η πλειοψηφία της ΔΟΕ, αρνούμενη να οργανώσει ένα πλατύ ρεύμα κοινωνικού αντιλόγου μέσα στην κοινωνία, αρνούμενη να προχωρήσει σε δράσεις με την ΟΛΜΕ και την ΠΟΣΔΕΠ, με τους φοιτητικούς συλλόγους και τους Συλλόγους γονέων. Αρνούμενη να προχωρήσει σε μια πανελλαδική έκδοση για τα εκπαιδευτικά ζητήματα, αρνούμενη να διαμορφώσει ένα πλαίσιο αιτημάτων που θα ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα.














Μας είπαν ότι για την παιδεία χρειάζεται εθνική στρατηγική και σε αυτά τα πλαίσια γίνεται ο «διάλογος». Τους απαντάμε καταρχήν με το γνωστό φοιτητικό ανέκδοτο που κυκλοφόρησε μετά τις καταλήψεις του 815 και στην τότε απόπειρα διαλόγου. «Επιτροπή προβάτων επισκέφθηκε τα σφαγεία, όπου συζήτησε για τη βελτίωση των τρόπων σφαγής τους». Ας μας πουν τι εννοούν εθνική στρατηγική; Μήπως εννοούν την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης; Μήπως εννοούν την υποταγή της εκπαίδευσης στα σενάρια και τις επιταγές της Μπολόνιας και της Λισαβόνας; Μήπως εννοούν τον αποκλεισμό των μαθητών από τη γενική μόρφωση στην κατεύθυνση δημιουργίας πρόσκαιρων και ευκαιριακών καταρτίσεων που θα προσφέρουν μια πρόσκαιρη και ευκαιριακή εργασία; Μήπως εννοούν την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης στις διαδικασίες της αγοράς; Επειδή γνωρίζουμε ότι οι κεντρικές επιλογές τους είναι αυτές, δεν πρόκειται να φάμε το παραμύθι της εθνικής στρατηγικής. Μόνος δρόμος για τη ζωντανή εκπαίδευση είναι η διαμόρφωση ενός κοινωνικού μορφωτικού προτάγματος, στη βάση των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος.
Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ καλούν όλη τη ζωντανή εκπαίδευση να πάρει μέρος στις συνελεύσεις του επόμενου διαστήματος. Να προχωρήσουμε στη δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε σύλλογο, να πλαισιώσουμε τους συντονισμούς των συλλόγων και να δημιουργήσουμε τοπικά και κεντρικά πρωτοβουλίες που θα οργανώνουν και θα κινητοποιούν το πανεκπαιδευτικό μέτωπο και την κοινωνική συμμαχία με τους εργαζομένους. Αφήνουμε πίσω μας την πρασινογάλαζη συμμαχία και τους εκπροσώπους της.

Ο κατήφορος του κρατικού συνδικαλισμού -- 18.02.2009

ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.

Ο κατήφορος του κρατικού συνδικαλισμού.

1. Το προεδρείο της ΔΟΕ και η πρασινογάλαζη πλειοψηφία που το στηρίζει, εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία «επαναφέρουν εις την τάξιν» τους Συλλόγους που «τόλμησαν» να αντιταχθούν στην ντροπιαστική για τον κλάδο απόφαση της συμμετοχής στον στημένο και προσχηματικό «διάλογο» του ΥΠΕΠΘ.
Νομίζουν ότι με αυτό τον τρόπο θα τρομοκρατήσουν τους Συλλόγους και θα τους αποτρέψουν από τη λήψη αποφάσεων που θα καταγγέλλουν τη συμμετοχή στο «διάλογο» και το ξεπούλημα των αιτημάτων του κλάδου, όπως αυτά διατυπώνονται από την απεργία του 2006 και μετά;
Προσπαθούν να επικεντρώσουν στην καταστατικότητα της απόφασης τους, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν εκδώσει μια πολιτική ανακοίνωση που να λέει ότι αποφάσισαν (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) να πάνε χέρι – χέρι στο «διάβολο» (συγγνώμη στο «διάλογο») και τους λόγους που επικαλούνται για αυτό.
Αυτή είναι η πρώτη αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Αν κύριοι, είστε σοβαρό δευτεροβάθμιο όργανο, ορί-στε!, καταθέστε μας την πολιτική αντίληψη της πλειοψηφίας που διαμόρφωσε το ναι στο διάλογο. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Ακόμη και σήμερα πολιτική απόφαση της ΔΟΕ, που να στηρίζει το «ναι» στο διάλογο, δεν υπάρχει. Ακόμα και στις συνελεύσεις που συγκαλούνται, δεν τολμούν να θέσουν σε συζήτηση κείμενο της πλειοψηφίας ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, το οποίο να τοποθετείται για το «διάλο-γο». Το μόνο που τόλμησαν να εκδώσουν ήταν η τοποθέτηση του προέδρου στα κανάλια
Για μας, παρά το γεγονός ότι παρακάμφθηκαν οι τυπικές διαδικασίες (γεγονός που δηλώσαμε από την πρώτη στιγμή) για την ανακοίνωση του πρασινογάλαζου «ναι», θεωρούμε ότι σημασία έχει η πολι-τική ουσία και όχι το τυπικό μέρος της απόφασής τους. Γι αυτό και στο Δ.Σ. της ΔΟΕ δεν θέσαμε θέ-μα καταστατικότητας αλλά πολιτικής καταγγελίας. Είναι όμως τουλάχιστο φαιδρό, απ’ τη μεριά της, η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΟΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ), να τεκμηριώνει την καταστατικότητα των αποφά-σεών της με ένα έγγραφο που ανάγεται στο Μάη του 2008 (9 μήνες πριν) για την τοποθέτηση εκπροσώ-πων στο ΕΣΥΠ. Λες και η τοποθέτηση εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ νομιμοποιεί ταυτόχρονα και τη θετική στάση απέναντι στην κυβερνητική πρωτοβουλία του «διαλόγου», που έγινε από την κυβέρνηση για να ξεπεράσει το τείχος που όρθωσε απέναντί της η εξέγερση του Δεκέμβρη.
Είναι δεδομένη η διαφωνία μας ακόμα και με την απόφαση του Μαίου, αλλά το προεδρείο της ΠΑΣΚ που την ψήφισε μαζί με τη ΔΑΚΕ ενεργεί σήμερα λες και από το Μάη του 2008 δεν έγινε τίποτα σε αυτή τη χώρα, ούτε δολοφονίες και κρατική καταστολή υπήρξε, ούτε η ληστρική επιδρομή του νέου προϋπο-λογισμού, ούτε χημικά και όπλα εναντίον των διαδηλωτών επιστρατεύτηκαν. Λες και δεν υπάρχουν: η ακόμη μεγαλύτερη υποχρηματοδότηση της παιδείας, η λιτότητα στους μισθούς, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τα βιβλία και αναλυτικά. προγράμματα της ταξικής επιλογής, ο ασφαλιστικός μεσαίωνας, η κα-τάργηση της 2χρονης προσχολικής αγωγής, η αστυνομική βία και ο αυταρχισμός. Λες και δεν έχει ψηφι-στεί ο νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ, δεν υπάρχει η βάση του 10 για τον αποκλεισμό των μαθητών από την Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Όλα αυτά δεν υπάρχουν για το προεδρείο της ΔΟΕ, και έτσι αυτονομιμοποιείται να θεωρεί απόφαση για το «διάλογο», τον πριν από 9 μήνες ορισμό εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ.
Ας τους θυμίσουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει και απόφαση από το 2005 (τότε που η ΔΟΕ αποχώρησε από τον «διάλογο» της κας Γιαννάκου), απόφαση που δήλωνε με σαφήνεια, ότι «το Δ.Σ. της ΔΟΕ εκτιμά ότι η άποψη που κατατέθηκε εξαρχής, για μη συμμετοχή της Ομοσπονδίας στον προσχηματικό διά-λογο, δικαιώνεται». Ας τους θυμίσουμε, επίσης την απόφαση για την άρνηση συμμετοχής της ΔΟΕ στο «διάλογο» για το ασφαλιστικό (12/10/2007) και το κάλεσμά της ΔΟΕ προς ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να ΜΗΝ συμμετέχουν.
Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.
2. Στην περίπτωσή μας δεν πρόκειται για αμνησία ή αστοχία του προεδρείου της ΔΟΕ, αλλά για συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις τις οποίες υπηρετεί. Θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά πίσω από τα δελτία ειδήσεων, στις πολιτικές εξελίξεις που διαμορφώνονται.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποδεσμεύουν το μέλλον τους από τα δυο κόμματα που εναλλάσσο-νται στην κυβερνητική εξουσία και ρημάζουν τον τόπο. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι τα δύο μεγάλα κόμματα διαφέρουν στις πολιτικές τους επιλογές.
Ταυτόχρονα οι κεντρικές επιλογές της εξουσίας προωθούν ένα συντηρητικό μοντέλο για το μέλλον, όπου δεν θα υπάρχουν κοινωνικά δικαιώματα, δεν θα υπάρχουν κοινωνικά αγαθά, δεν θα υπάρχει σταθε-ρή και μόνιμη εργασία, δεν θα υπάρχει γενική γνώση και μόρφωση για όλους. Η μόρφωση μετατρέπε-ται σε κατάρτιση, η εργασία σε απασχολησιμότητα, το δικαίωμα σε ατομικό προσόν.
Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω στοιχείων διαμορφώνει και τους σημερινούς όρους για την πρασι-νογάλαζη συναίνεση. Μπροστά στην αδυναμία που έχουν να νομιμοποιήσουν κοινωνικά, τις αναδιαρ-θρώσεις και την πολιτική τους κυριαρχία, αναγκάζονται να οδηγηθούν σε «ευρύτερες πολιτικές και κομ-ματικές συναινέσεις», ακριβώς για να περάσουν τις αναδιαρθρωτικές πολιτικές και για να ενισχύσουν τις αξιακές παραδοχές του συστήματος (αξιολόγηση, πιστοποίηση, αγορά, επιχειρηματικότητα, θεσμικός διάλογος χωρίς την ενοχλητική παρουσία των κινηματικών διαδικασιών, άρση κάθε μονιμότητας ως στοιχείο προόδου κλπ). Δεν είναι τυχαία ούτε τα κοινά κείμενα Μάνου, Κοντογιαννόπουλου, Μπουτάρη, ούτε οι δηλώσεις Πάγκαλου, Παπαδόπουλου, Διαμαντοπούλου. Ειδικά η τελευταία, που είναι και η υ-πεύθυνη του τομέα παιδείας του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να έκανε εντατικά σεμινάρια στο προεδρείο της ΔΟΕ, ώστε να αφήσουν το αγωνιστικό πεζοδρόμιο και να περάσουν σε έναν υπεύθυνο κυβερνητικό λό-γο, τώρα μάλιστα που ονειρεύονται ότι θα βρεθούν και στην εξουσία.
• Η συντηρητική συναίνεση στη ΔΟΕ και η στήριξη των πρωτοβουλιών του Καραμανλή, κρύβει από πίσω της την ανάγκη του πολιτικού συστήματος να κάνει «υπερβάσεις» που θα το καταστήσουν ικανό να περάσει τις αντιλαϊκές μεταρρυθμιστικές πολιτικές. Ποιος σκέφτεται τώρα τον αγωνιστή εκείνο που το 1981 έδινε την ψυχή του για την αλλαγή; Ποιος σκέφτεται τους Πασκίτες που μοίραζαν πρόσφατα στο Αιγάλεω και σε άλλους Συλλόγους προκηρύξεις ενάντια στο στημένο προσχηματικό διάλογο, και πέσαν από τα σύννεφα όταν άκουσαν τις δηλώσεις του προέδρου της ΔΟΕ στους τηλεοπτικούς φακούς; Ποιος σκέφτεται τώρα τους ανθρώπους εκείνους, από το χώρο της ΠΑΣΚ, που στο συνέδριο της ΔΟΕ το 1997 αντιτάσσονταν με το νόμο 2525 του Αρσένη; Αυτοί όλοι θα γίνουν βορά του νέου πολιτικού στίγματος της συναίνεσης με την «επάρατη δεξιά», που πια «ανανεωμένη» μπορεί να συνδιαμορφώσει «εθνι-κές στρατηγικές» που θα βάζουν στη γωνία τον ενοχλητικό «λαϊκό παράγοντα».
Ας μη μιλάνε λοιπόν, για ενημέρωση, αυτοί που ούτε τα κομματικά τους μέλη δεν πρόλαβαν να ενη-μερώσουν για την οβιδιακή μεταμόρφωση της γραμμής τους μέσα σε μια νύχτα.
• Πίσω από όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμη πιο σοβαρό. Στα πλαίσια της political correct πολιτικής που εισηγούνται σύσσωμες κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στόχος είναι η διαμόρφωση στην κοινωνία των ορίων του εφικτού, η διαμόρφωση του τι είναι λογικό και ορθό, η διαμόρφωση πλαισίων για το ίδιο το κίνημα. Γι αυτό άλλωστε με περισσό πάθος και η πλειοψηφία της ΔΟΕ αρνήθηκε να ψηφίσει πο-ρεία στις 23 του Γενάρη και αρκέστηκε μόνο σε συγκέντρωση, αφού η νέα «εθνική στρατηγική» δεν χρειάζεται διαδηλώσεις, τρακτέρ στο κέντρο της Αθήνας, μαθητές έξω από αστυνομικά τμήματα και α-περγούς που διεκδικούν. Η νέα τάξη το πολύ πολύ να κάνει εκδηλώσεις με κεράκια κατά τα πρότυπα της πασχαλινής παλιγγενεσίας. Γι αυτό άλλωστε η ΓΣΕΕ δεν έβγαλε κουβέντα για την Κούνεβα και κατηγό-ρησε τα σωματεία που άνοιξαν το θέμα της δολοφονικής επίθεσης, ως «εκτός εργατικού κινήματος μειο-ψηφίες». Γι αυτό άλλωστε η ΔΟΕ μας σέρνει πίσω από το άρμα της ΑΔΕΔΥ και δεν ψηφίζει καμιά ουσι-αστική δράση για την περίοδο. Ποιος θα θυμάται άλλωστε (το είχε τονίσει και ο Μητσοτάκης) τις επι-κλήσεις του προεδρείου της ΔΟΕ για πανελλαδικές καταλήψεις των ΟΠΑΔ στις 19 του Γενάρη μπροστά στους αιρετούς, και την επόμενη μέρα την απότομη προσγείωση στη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ; Ποιος θυμάται τις αγωνιστικές κορώνες εναντίον του ψευδοδιαλόγου που ακούστηκαν στη συγκέντρωση της 9ης του Γενάρη; Όλα αυτά έγιναν χειραψία με τη ΔΑΚΕ, έγιναν χειραψία με τον Υπουργό Παιδείας. Έγιναν στήριξη του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Έγιναν σκύψιμο του κεφαλιού στα πολιτικά επιτελεία της εξουσίας.
• Με αφορμή το διάλογο υπήρχε η δυνατότητα και η ευκαιρία για το εκπαιδευτικό κίνημα να αντιστρέ-ψει την κατάσταση. Θα μπορούσε να απομονώσει στο γυάλινο πύργο της την κυβερνητική πολιτική, πα-ρέα με τα ΜΑΤ που τη στηρίζουν, και να ανοίξει στην κοινωνία τα πραγματικά ζητήματα και διακυβεύ-ματα για την παιδεία. Θα μπορούσε να συζητιέται η υποχρηματοδότηση, το 12χρονο δημόσιο υποχρεω-τικό σχολείο, το 2χρονο δημόσιο νηπιαγωγείο, η πλήρωση των κενών, οι εκπαιδευτικές υποδομές, οι μό-νιμοι διορισμοί, οι μισθοί και οι συντάξεις, τα νέα βιβλία και αναλυτικά προγράμματα και η μείωση της ύλης των μαθητών, η εδραίωση της παιδαγωγικής ελευθερίας στο σχολείο, τα προγράμματα σχολικής στέγης…
Όμως αυτό ακριβώς δεν ήθελαν τα κομματικά επιτελεία. Δεν ήθελαν να ανοιχτεί στο λαό και την κοινωνία, η ουσία του εκπαιδευτικού ζητήματος.

«Διότι δεν συνεμορφώθη»
3. Η κυβερνητική πλειοψηφία της ΔΟΕ κάνει και ένα βήμα παραπέρα. Προσπαθεί να χτυπήσει τους Συλλόγους που με τη στάση και τις αποφάσεις τους, ανοίγουν τον κοινωνικό αντίλογο. Αποφά-σισε μάλιστα η ΔΟΕ να κάνει Ολομέλεια προέδρων σε μέρα που λειτουργούν τα σχολεία και πιθανά όχι στην Αθήνα, για να μην βρεθεί αντιμέτωπη και με εκπαιδευτικούς που θα συγκεντρωθούν για να αντι-δράσουν στη λογική της.
Είναι γελασμένοι!! Όλο το επόμενο διάστημα θα παλέψουμε ώστε οι σύλλογοι να πάρουν απο-φάσεις αγώνα και καταγγελίας του οριοθετημένου, εντός πλαισίων, προσχηματικού διαλόγου.
Ήδη οι νηπιαγωγοί προετοιμάζουν Πανελλαδική Συνάντηση μέσω του Συντονιστικού τους.
Στα ίδια βήματα, πολλοί Σύλλογοι προετοιμάζουν δράσεις εναντίον της ωρομισθίας, ενάντια στα κε-να που υπάρχουν στα σχολεία. Προετοιμάζουν μια πανελλαδική δράση για τα φάρμακα και τις συντάξεις. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η συλλογική δράση στη βάση των εκπαιδευτικών έχει δημιουργήσει γεγονό-τα που ο κρατικός συνδικαλισμός έτρεχε να τα προλάβει. Ο δρόμος του συντονισμού των Συλλόγων είναι μπροστά μας. Καλούμε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν σε μια αγωνιστική ενό-τητα ενάντια στην πολιτική των αναδιαρθρώσεων, να συναντηθούν και να δράσουν από κοινού. Ο κοινωνικός αντίλογος θα διαμορφωθεί από τη δράση των ανθρώπων που βιώνουν την ζοφερή πραγματι-κότητα της εκπαίδευσης.
Καμιά ανοχή στον κρατικό συνδικαλισμό. Καμιά ανοχή σε αυτούς που ρημάζουν τις ζωές μας.

ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ χέρι - χέρι
4. Στο τελευταίο Δ.Σ. της ΔΟΕ η φιλοκυβερνητική ΠΑΣΚ έκανε μια προσπάθεια να στηρίξει την απόφασή της και παρέα με τη ΔΑΚΕ, επιδόθηκαν σε μια επιχειρηματολογία για την πολιτική συγκρότη-ση της κοινής τους θέσης. Από το τελευταίο Δ.Σ. αυτό που βγήκε, ως απόφαση, ήταν η Ολομέλεια προέδρων, με το σαφή στόχο να επιβεβαιώσουν τη στάση του προεδρείου και οι επιλογές του από την πλειοψηφία των προέδρων. Αλλά για να είναι και σίγουροι, ρίξαν και μια καταγγελία στα Δ.Σ., που ήδη είχαν καταγγείλει τη στάση της ΔΟΕ.
Είναι φανερό πως το επόμενο διάστημα οι δυνάμεις της ζωντανής εκπαίδευσης πρέπει να δώ-σουν μια μεγάλη μάχη για την μαζικοποίηση των γ.σ. των Συλλόγων. Να δώσουν μάχη να παρθούν αποφάσεις και από τα Δ.Σ. και να φτάσουν στη ΔΟΕ. Να δώσουμε μάχη για μια σειρά πρωτοβουλί-ες προς την κοινωνία και τους εργαζόμενους γονείς, με δράσεις σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.
Από τα επιχειρήματα που προσπάθησαν να διαμορφώσουν χρειάζεται να σταθούμε σε μερικά.
 Μας μίλησαν για υπεύθυνη στάση εναντίον του στείρου «όχι». Τους ρωτάμε. Δηλαδή όλα τα αιτή-ματα του κλάδου που έχουν κατατεθεί από το 2006 και μετά είναι στείρα άρνηση; Τα αιτήματα που κα-ταθέσαμε και στον νέο Υπουργό και για τα οποία δεν απάντησε ΤΙΠΟΤΑ, είναι στείρος λόγος; Ενώ φυ-σικά θα εννοούν ότι οι απαντήσεις που έχουμε λάβει υπό τη μορφή σιδηρογροθιών, υπό τη μορφή χημι-κών, υπό τη μορφή απαξιωτικών δηλώσεων και ύβρεων, είναι ο υπεύθυνος λόγος του Υπουργείου.
 Μας είπαν ότι δεν πρέπει να αφήσουμε το Μπαμπινιώτη να παίζει μπάλα μόνος του. Τους απαντά-με: Ότι έτσι και αλλιώς οι Μπαμπινιώτηδες παίζουν μπάλα μόνοι τους, σε ένα στημένο όργανο όπως το ΕΣΥΠ, του οποίου το 80% των μελών είναι διορισμένα από την κυβέρνηση. Τους απαντάμε ότι όλοι οι προηγούμενοι «διάλογοι» στήθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι κάθε λογής Μπαμπινιώτηδες έπαιξαν μπάλα μόνοι τους. Στόχος τους ήταν να νομιμοποιήσουν τις επιλογές τους και να αποπροσανατολίσουν την κοι-νωνία από τα πραγματικά προβλήματα. Άλλωστε, το αποδεικνύουν περίτρανα τα αποτελέσματα. Δεν έχει υπάρξει ούτε μία φορά που μέσω του διαλόγου στο ΕΣΥΠ να ικανοποιήθηκε έστω και ένα από τα σημα-ντικά αιτήματα για την εκπαίδευση που έθεσαν οι εκπαιδευτικοί φορείς. Αντίθετα, ότι θετικό έχει κατα-κτηθεί μέχρι σήμερα στην εκπαίδευση (από τη μείωση των μαθητών ανά τμήμα έως αυξήσεις στους μι-σθούς μας) έγινε πάντα κάτω από το βάρος των αγώνων της ζωντανής εκπαίδευσης και της συμμαχίας της με την κοινωνία.Τους απαντάμε ότι ένας χειραφετημένος συνδικαλιστικός λόγος δεν έχει ανάγκη από στημένα όργανα. Απευθύνεται πλατιά στην κοινωνία. Εκεί αντλεί τη νομιμοποίησή του και διαμορ-φώνει τις συμμαχίες του. Δεν ανταλλάσσει έγγραφα στους διαδρόμους των υπουργείων, αλλά οργανώνει τον κοινωνικό αντίλογο και μάχεται για το δίκιο των αιτημάτων που βάζει σε συμμαχία με την κοινωνία.
 Μας είπαν ότι αποβλέπουν σε «κέρδη». Τους απαντάμε ότι τα υποτιθέμενα κέρδη που προσδοκούν, δεν αφορούν την εκπαιδευτική κοινότητα. Η μεταμόρφωση του ΙΠΕΜ – ΔΟΕ σε επιμορφωτικό οργανι-σμό με στόχο να αντλεί χρηματοδότηση από τα μη απορροφημένα ευρωπαϊκά κονδύλια, όπως ελπίζει το προεδρείο της ΔΟΕ, σε τι εξυπηρετεί τον κλάδο, αλήθεια; Μήπως, αντίθετα, σε μια τέτοια προοπτική θα χρησιμοποιείται και το ΙΠΕΜ-ΔΟΕ έμμεσα στη διαδικασία της αξιολόγησης (την οποία με τόσο πάθος υποστήριξε η κα Διαμαντοπούλου σε συνέντευξή της στον FLASH) με τις μετρήσεις ποιότητας; Οι ό-ποιες άλλες φημολογίες περί ωρών και μοριοδοτήσεων μόνο ως ανέκδοτο ακούγονται όταν στον κλάδο θεριεύει η ελαστική εργασία, η ωρομισθία κι η υπερωριακή απασχόληση.
 Μας είπαν ότι αυτοί που επιτίθενται στο διάλογο χτυπούν τη ΔΟΕ και τον κλάδο. Τους θυμίζουμε ότι το Φλεβάρη του 1997, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί που κατέλαβαν τα γραφεία της ομοσπονδίας, ενα-ντιωνόμενοι στο ξεπούλημα του πανεκπαιδευτικού μετώπου και στο σπάσιμο της απεργίας των καθηγη-τών, ανέβαιναν τα σκαλιά φωνάζοντας : «ΔΟΕ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ, Ο ΚΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ», επι-σφραγίζοντας έτσι το γεγονός ότι η ζωντανή εκπαίδευση που ανασαίνει κιμωλία, και τα παιδιά και τους γονείς τους τούς κοιτάζει στα μάτια, δεν έχει σχέση με τον κρατικό συνδικαλισμό, την ανταλλαγή χαρτο-πολέμου και τις επιδιώξεις των κομματικών επιτελείων.
 Μας είπαν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς, αφού δεν υπάρχει κίνημα… Τους απαντάμε ότι μετά την απεργία του 2006 η πεποίθηση του κόσμου της εκπαίδευσης είναι η δημιουργία πανεκπαι-δευτικού μετώπου σε συνεργασία με τους εργαζόμενους γονείς. Όμως αυτό ακριβώς το μέτωπο έ-σπασε η πλειψηφία (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) της ΔΟΕ, κρατώντας διαφορετική στάση από την ΟΛΜΕ, τους φοιτητές και την ΠΟΣΔΕΠ. Αυτό ακριβώς το μέτωπο υποσκάπτει η πλειοψηφία της ΔΟΕ, αρνούμε-νη να οργανώσει ένα πλατύ ρεύμα κοινωνικού αντιλόγου μέσα στην κοινωνία, αρνούμενη να προχωρήσει σε δράσεις με την ΟΛΜΕ και την ΠΟΣΔΕΠ, με τους φοιτητικούς συλλόγους και τους Συλλόγους γονέ-ων. Αρνούμενη να προχωρήσει σε μια πανελλαδική έκδοση για τα εκπαιδευτικά ζητήματα, αρνούμενη να διαμορφώσει ένα πλαίσιο αιτημάτων που θα ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα.
 Μας είπαν ότι για την παιδεία χρειάζεται «εθνική στρατηγική» και σε αυτά τα πλαίσια γίνεται ο «διά-λογος». Τους απαντάμε καταρχήν με το γνωστό φοιτητικό ανέκδοτο που κυκλοφόρησε μετά τις κατα-λήψεις του 815 και στην τότε απόπειρα διαλόγου. «Επιτροπή προβάτων επισκέφθηκε τα σφαγεία, όπου συζήτησε για τη βελτίωση των τρόπων σφαγής τους». Ας μας πουν τι εννοούν εθνική στρατηγική; Μή-πως εννοούν την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης; Μήπως εννοούν την υποταγή της εκπαίδευσης στα σενάρια και τις επιταγές της Μπολόνιας και της Λισαβόνας; Μήπως εννοούν τον αποκλεισμό των μαθητών από τη γενική μόρφωση στην κατεύθυνση δημιουργίας πρόσκαιρων και ευκαιριακών καταρτί-σεων που θα προσφέρουν μια πρόσκαιρη και ευκαιριακή εργασία; Μήπως εννοούν την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης στις διαδικασίες της αγοράς; Επειδή γνωρίζουμε ότι οι κεντρικές επιλογές τους είναι αυτές, δεν πρόκειται να φάμε το παραμύθι της «εθνικής στρατηγικής». Μόνος δρόμος για τη ζωντα-νή εκπαίδευση είναι η διαμόρφωση ενός κοινωνικού μορφωτικού προτάγματος, στη βάση των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος.
Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ καλούν όλη τη ζωντανή εκπαίδευση να πά-ρει μέρος στις συνελεύσεις του επόμενου διαστήματος. Να προχωρήσουμε στη δημιουργία επιτρο-πών αγώνα σε κάθε σύλλογο, να πλαισιώσουμε τους συντονισμούς των συλλόγων και να δημιουρ-γήσουμε τοπικά και κεντρικά πρωτοβουλίες που θα οργανώνουν και θα κινητοποιούν το πανεκπαι-δευτικό μέτωπο και την κοινωνική συμμαχία με τους εργαζομένους.
Αφήνουμε πίσω μας την πρασινογάλαζη συμμαχία και τους εκπροσώπους της.

ΔΕΛΤΙΟ ΑΤΑΚΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009 deltioatakto@yahoo.gr

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ
ΚΙΝΗΣΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ


ΣΤΕΛΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ Δ.ΣΧ. & ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ Νο61
ΔΕΛΤΙΟ
ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΞΕΥΤΙΛΑ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ Η ΔΟΕ ΣΤΟ ΣΤΗΜΕΝΟ «ΔΙΑΛΟΓΟ»

Την ίδια στιγμή που τα χημικά όπλα των δυνάμεων καταστολής έπνιγαν στο λιμάνι τους αγρότες… την ίδια στιγμή στα γραφεία της ΔΟΕ, στα πλαίσια της απαράμιλλης ελληνικής φιλοξενίας, τα λουλούδια είχαν αντικαταστήσει την αγωνία και τον πόνο δεκάδων χιλιάδων εκπαιδευτικών, που ζουν την απαξίωση της δημόσιας εκπαίδευσης στη ζωή τους μέσα στις τάξεις.
Την ίδια στιγμή που οι βόμβες κρότου – λάμψης χτυπάνε όσους προσπαθούν να Συμμετέχοντας στο διάλογο … διατυπώσουν τα αιτήματά τους απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης… την ίδια στιγμή στα γραφεία της ΔΟΕ έλαμπαν τα φωτογραφικά φλας αναγγέλλοντας με κρότο τη συμμετοχή της ΔΟΕ στον προσχηματικό διάλογο του ΥΠΕΠΘ.
Με πίκρα θα διαπίστωνε ένας εκπαιδευτικός που συνέδεσε την πορεία του με τις κοινωνικές αναφορές της «αλλαγής», ότι η ιστορία γίνεται ιδιαίτερα τραγική και ειρωνική, όταν την αγνοείς. Την ώρα που το προεδρείο της ΔΟΕ παρακάμπτοντας τις τυπικές διαδικασίες, ανακοίνωνε τη συμμετοχή στο «διάλογο», ο πρόεδρος του κόμματός τους ένιωθε στο λιμάνι, την ασφυξία των δακρυγόνων.(συνέχεια σ.2)

ΚΙ ΑΛΛΑ ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
(ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ)

«Ένα δολάριο σήμερα στις τράπεζες είναι πιο χρήσιμο από ό,τι σε νοσοκομεία ή γέφυρες». Με το συνήθη ωμό και κυνικό τρόπο ο επικεφαλής του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος - Καν ήρθε να βάλει «τέλος» στις ταλαντεύσεις για τη μορφή που πρέπει να προσλάβουν οι κρατικομονοπωλιακές ρυθμίσεις για την έξοδο από την κρίση. Η πρόταση του διεθνούς ΔΝΤ είναι σαφής: Πάνω απ' όλα όχι απλά η «σωτηρία», αλλά η ισχυρή κερδοφορία των τραπεζών, που θεωρεί προϋπόθεση «εκ των ων ουκ άνευ» για να ανακάμψει «η πραγματική οικονομία». Μάλιστα, ο σοσιαλιστής (προέρχεται από το γαλλικό σοσιαλιστικό κόμμα) Στρος - Καν, έχει έτοιμη τη λύση: Το κράτος, δηλαδή οι φορολογούμενοι, θα αναλάβουν να πληρώσουν το κόστος για όλα τα επισφαλή και τοξικά δάνεια (θαλασσοδάνεια) των τραπεζών, συγκεντρώνοντάς τα όλα σε ένα δημόσιο οργανισμό... Βέβαια, αναγνώρισε ότι «έχει πολιτικό κόστος», αλλά το θεωρεί μονόδρομο, με εξαίρεση κάποιες «προσωρινές κρατικοποιήσεις τραπεζών» στις πλέον ακραίες περιπτώσεις... Η ειρωνεία είναι ότι κάτι τέτοιες «αυθεντίες», χαμπάρι δεν είχαν πάρει για την επερχόμενη καπιταλιστική κρίση, ακριβώς γιατί ήταν αφοσιωμένοι στην «αποτελεσματική» εφαρμογή της πολιτικής που τη γεννούσε... Το ίδιο ακριβώς συνεχίζουν να κάνουν και τώρα. Να φορτώσουν εξ ολοκλήρου τα βάρη της κρίσης στους λαούς.
Ματ, ξύλο, χημικά παντού… Στο λιμάνι, στους αγρότες, στους εκπαιδευτικούς, στους κατοίκους των Πατησίων, στους μαθητές, στους φοιτητές, στους δικηγόρους, στους συνταξιούχους. Το μήνυμα της εξουσίας είναι κατηγορηματικό: Όποιος αντιπαρατίθεται με την πολιτική της, είναι εχθρός της δημοκρατίας και θα σωφρονίζεται από αυτούς που την διαφυλάττουν : Τα ΜΑΤ και τις δυνάμεις καταστολής.

Μέσα σε αυτό το κλίμα ήταν φανερό ότι η χτεσινή συνάντηση με τον Υπουργό είχε συγκεκριμένο πολιτικό στόχο. Έπρεπε να απομονωθεί η ΟΛΜΕ για τη στάση της, η οποία αρνήθηκε κατηγορηματικά να μπει σε έναν στημένο, προδιαγεγραμμένο διάλογο, και να νομιμοποιηθεί ο διάλογος αυτός στην κοινωνία ως η μοναδική θεσμική επικράτεια που μπορεί να λύσει τα ζητήματα, μακριά από αγωνίες και αγώνες των ανθρώπων, μακριά από πραγματικά προβλήματα. Άλλωστε ο υπουργός το έθεσε ακριβώς έτσι με τα δικά του λόγια : « Ο μόνος δρόμος είναι να γίνει διάλογος θεσμικός που θα δρομολογήσει μια εθνική συναίνεση και στρατηγική για την Παιδεία». Σε αυτό τον πολιτικό στόχο της κυβέρνησης, το προεδρείο της ΔΟΕ έδωσε γην και ύδωρ, αρνούμενο τρεις φορές, ακόμα και τις τοποθετήσεις του στο τελευταίο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο, όπου μπροστά στους χιλιάδες διαδηλωτές κραύγαζε καταγγέλλοντας την παρωδία του προσχηματικού διαλόγου.
Η κυβέρνηση και η εξουσία φορώντας τα χαμόγελά της μας καλεί : Αφήστε τα πεζοδρόμια και ελάτε στα οριοθετημένα, αποστειρωμένα, θεσμικά τραπέζια. Το ίδιο είπαν και στους αγρότες «διαδηλώστε χωρίς τα τρακτέρ σας» Αυτοί όμως δεν υποτάχτηκαν. Έμειναν στο λιμάνι και έκαναν με την κοινωνία το δικό τους διάλογο. Έμειναν εκεί , δίπλα στα τρακτέρ τους, έφαγαν χημικά, αλλά δεν έσκυψαν το κεφάλι διατηρώντας την περηφάνια και την αξιοπρέπειά τους.
Το 2006, χιλιάδες εκπαιδευτικοί έκαναν διάλογο στους δρόμους, τρώγοντας σιδηρογροθιές και δακρυγόνα, αλλά δεν υπέκυψαν. Άνοιξαν μια μεγάλη συζήτηση με τους εργαζόμενους γονείς.
Σε αντίθεση με αυτές τις στάσεις, η σημερινή ΔΟΕ έσκυψε τη μέση της.
Τίποτα δεν έμεινε από τις αγωνιστικές κορώνες του καλοκαιρινού συνεδρίου της ΔΟΕ, από τις προτάσεις για «αγώνες με διάρκεια και προοπτική», από τα μεγάλα λόγια περί Πανεκπαιδευτικού μετώπου που μόλις ξεπουλήθηκε από το προεδρείο της ΔΟΕ, έναντι 30 αργυρίων. Μια φοβισμένη σκιά απόμεινε πια πάνω από τις αποφάσεις για αγώνες, διεκδικήσεις και περήφανο κλάδο. Πίσω από αυτή την αμήχανη σκιά που περιφέρεται στον τρίτο όροφο της Ξενοφώντος, βρίσκεται μια μεγάλη χειραψία με την κυβερνητική ΔΑΚΕ, η οποία με τρίλεπτη τοποθέτηση στο Δ.Σ. αποδέχτηκε την έκδοση Δελτίου Τύπου για τα ΜΜΕ, για να κατοχυρώσει τα συμφωνηθέντα.
Η πολιτική δεν γράφεται με προθέσεις αλλά με αποφάσεις και στάσεις ζωής.
Πίσω από την υποταγή της ΔΟΕ βρίσκεται σίγουρα ένα κυβερνητικό φως στο βάθος του τούνελ. Ένα φως που επιβάλλει στη σημερινή αντιπολίτευση εναρμόνιση με τις κεντρικές εκπαιδευτικές επιλογές. Ένα φως που επιτάσσει μια στροφή από τις αγωνιστικές κορώνες στον «υπεύθυνο κυβερνητικό λόγο».
Πίσω από την υποταγή της ΔΟΕ υπάρχει το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για την παιδεία που ρητά δηλώνει την συμφωνία του σε μια επιχειρηματική παιδεία, προσαρμοσμένη στο καθεστώς της ευέλικτης εργασίας, όπου το δικαίωμα θα μετατρέπεται σε διαπραγματεύσιμο προσόν, αποκτημένο σε σεμινάρια πρόσκαιρων ειδικεύσεων. Αναφέρεται στην επιχειρηματικότητα ως την «ατμομηχανή μιας ισχυρής και δίκαιης κοινωνίας». Ενώ επισημαίνει την ευελιξία της εκπαιδευτικής μονάδας στη διαχείριση των πόρων.
Είναι φανερό ότι σε πολιτικό επίπεδο η χτεσινή συνάντηση στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία από την πλευρά της κυβέρνησης. Πέτυχε με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και επικοινωνιακά αναβαθμίστηκε, και το «διάλογό» της νομιμοποίησε σε μεγαλύτερο βαθμό, και το μέτωπο στην εκπαίδευση υπονόμευσε. Το χέρι που στήριξε αυτή την κυβερνητική πολιτική ήταν το χέρι της ΠΑΣΚ που επιβεβαίωσε και σφράγισε την πρασινογάλαζη συμμαχία και συναίνεση. Ήδη είχαν προηγηθεί οι αποφάσεις με τη ΔΑΚΕ για τις 9 Γενάρη και την άρνηση μέχρι τελευταία στιγμή να συμμετάσχει στο συλλαλητήριο, καθώς και η κοινή άρνηση με τη ΔΑΚΕ να γίνει πορεία προς τη Βουλή, στις 23 του Γενάρη, ημέρα συζήτησης για την παιδεία.
Πίσω από τη συμμετοχή στον κυβερνητικό συναινετικό «διάλογο» υπάρχει κάτι ακόμη πιο σοβαρό, που έχει να κάνει με όλους μας. Οι διεκδικήσεις μας γίνονται με ένα χέρι που ζητιανεύει ή με ένα χέρι που σφίγγεται σε γροθιά ; Με έναν διάλογο των πολιτικών επιτελείων και των διαδρόμων ή με αιτήματα που παλεύονται από χιλιάδες ανθρώπους; Η απεργία του 2006 εμφανίστηκε ως ένα κοινωνικό ρεύμα διεκδίκησης, απαίτησης και αλλαγής της συντηρητικής πολιτικής. Ένα ρεύμα που προσπάθησε να θεμελιώσει στην πράξη το μέτωπο Παιδείας – Εργασίας. Ένα ρεύμα που είχε κοινωνική απεύθυνση, με όρους ενημέρωσης και καθημερινής επαφής με γονείς και εργαζόμενους. Ένα τέτοιο ρεύμα χρειαζόμαστε και σήμερα για να διαμορφώσουμε κοινωνική συμμαχία απέναντι στην συντηρητική πολιτική.
Η απάντηση της ΔΟΕ είναι διαφορετική από το 2006. Ήταν καθαρή πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και καταδεικνύει το ρόλο που επιφυλάσσουν για το Συνδικάτο. Άνευρες διεκδικήσεις με απουσία αγώνων και ανθρώπων, χωμένοι μέσα σε πολυδαίδαλες κρατικές επιτροπές.
ΜΗΔΕΝ ΕΙΣ ΤΟ ΠΗΛΙΚΟΝ
Αλήθεια τι είπε ο Υπουργός;
Ο υπουργός ξεκίνησε με μια εξαιρετική έκθεση ιδεών για το μεγαλείο του κλάδου μας ο οποίος «έχει απαξιωθεί από όλους τους πολιτικούς» και σε οικονομικό επίπεδο και στον ουσιαστικό ρόλο που επιτελεί.. Μάλιστα δήλωσε ότι θα προσπαθήσει να διεκδικήσουμε μαζί τόσο από τον πρωθυπουργό όσο και από τον υπ. Οικονομίας να κοιτάξουν με προσοχή το ζήτημά μας. Αμέσως του θέσαμε ως ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ, ότι αν είναι έτσι, πρέπει να διακόψουμε τη συνάντηση και να βγει να κάνει δηλώσεις όπου θα καταγγέλει τον προϋπολογισμό της λιτότητας και θα δηλώνει ότι κακώς τον ψήφισε. Διαφορετικά τον παραπέμψαμε στο Λεξικό, που σίγουρα θα έχει λάβει ως δώρο από τον φίλο του κ Μπαμπινιώτη, (γνωστό υπέρμαχο της αξιολόγησης), για να βρει εκεί πώς ορίζεται το λήμμα εξαπάτηση και κοροϊδία.
Ο υπουργός με σαφήνεια δήλωσε λοιπόν αναρμοδιότητα για όλα τα οικονομικά ζητήματα τόσο των εκπαιδευτικών, όσο και των σχολείων. «Είμαστε δεμένοι από τους νόμους» Με λίγα λόγια, για όλα τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τους μισθούς, τις συντάξεις, τα ταμεία, τα φάρμακα, τους γιατρούς, τη χρηματοδότηση των σχολείων, τη σχολική στέγη, τις σχολικές υποδομές, τις ιδρύσεις νηπιαγωγείων, τους διορισμούς επιπλέον εκπαιδευτικών, απάντησε με ένα μεγάλο ΜΗΔΕΝΙΚΟ. Πιο μεγάλο και από το μηδενικό του «διαλόγου» του.
Απαντώντας σε ερώτηση για το «διάλογο», τόνισε ότι οι αποφάσεις του θα βρίσκονται σαφώς στα πλαίσια των κυβερνητικών επιλογών και επιδιώξεων, στα πλαίσια των αποφάσεων που ορίζονται από τη Λισαβόνα και τη Μπολόνια και δεν μπορούν να πάνε σε άλλο πλαίσιο. Με λίγα λόγια επιβεβαίωσε ότι στόχος του διαλόγου είναι η προσαρμογή στις προειλημμένες αντιεκπαιδευτικές πολιτικές.
Βάζοντας το ζήτημα της δομής της εκπαίδευσης, ερωτήθηκε για τις προτάσεις Βερέμη για περικοπή μιας τάξης του Δημοτικού και τη σχολικοποίηση του νηπιαγωγείου. Η απάντηση ήταν ότι δεν έχει απασχολήσει το υπουργείο, αλλά είναι καλό που κατατίθενται προτάσεις για «να τις λάβουμε υπ’ όψιν». Με λίγα λόγια αρνήθηκε να δηλώσει ότι η βασική εκπαίδευση θα παραμείνει ως έχει, και βέβαια αρνήθηκε να πάρει θέση για το 2χρονο, δημόσιο, δωρεάν, υποχρεωτικό νηπιαγωγείο. Στη συνέχεια σε όλα τα ζητήματα που τέθηκαν για τα βιβλία και τα αναλυτικά προγράμματα, για τη χρηματοδότηση των σχολείων, για τα σεμινάρια που ιδιωτικοποιούν την ειδική εκπαίδευση, για τα εργασιακά ζητήματα των ωρομισθίων, για τις υπερωρίες, για το ωράριο, λάβαμε κάμποσα ακόμη μηδενικά, αφού ζήτησε… ανοχή χρόνου… για να τα μάθει.
Το απώτατο σημείο της απαξίωσης και των μηδενικών που απλόχερα μοίραζε το ΥΠΕΠΘ στη συνάντηση, ήταν η απάντηση που έδωσε σε μέλος του ΔΣ, για την κατάφορη παρανομία να πληρώνουν οι εκπαιδευτικοί από μισό έως και 2,5 € σε κάθε εκκαθαριστικό, για να πληρωθούν. Αφού τόνισε πόσο δυσεπίλυτο (οοh mon dieu !!) ζήτημα είναι αυτό, μας ζήτησε τις προτάσεις μας…. Για να τις μελετήσουν. Η απόλυτη κοροϊδία. Ούτε μισό € το μήνα δεν θέλει να δώσει το ΥΠΕΠΘ. Κατά τα άλλα …ελάτε (χρυσούλια μου) στο διάλογο….














ΚΟΜΜΕΝΗ Η ΠΛΑΚΑ.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ.
Οι κοινωνικές αιτίες που έχουν οδηγήσει στην εξέγερση της νεολαίας, της εκπαιδευτικής κοινότητας και του κόσμου της εργασίας όχι μόνο δεν αμβλύνθηκαν, αλλά βαθαίνουν περισσότερο, μετά την ένταση της κρατικής καταστολής και της αστυνομικής βίας κατά των διαδηλωτών και των διαδηλώσεων, την ψήφιση του νέου προϋπολογισμού της λιτότητας, και τον ανασχηματισμό.
Η κεντρική πολιτική επιλογή στην Παιδεία ενισχύεται στην κατεύθυνση :Της πλήρους αποδόμησης του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης και της ιδιωτικοποίησής της, με την εισβολή των επιχειρήσεων και των ιδιωτικών συμφερόντων, μετατρέποντάς τη σε πεδίο ταξικής επιλογής των μαθητών, σε συνδυασμό με τη συνεχιζόμενη υποχρηματοδότηση όλων των κοινωνικών κατακτήσεων και κάθε δημόσιας λειτουργίας της.
Της επιβολής αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων που ενισχύουν την παραπαιδεία και βαθαίνουν τον ταξικό χαρακτήρα της γνώσης και της αντιστοίχισής της με τις δομικές αλλαγές που πραγματοποιούνται στο χώρο της εργασίας. Πλήρης υποβάθμιση των επαγγελματικών δικαιωμάτων των πτυχίων, από τη μια, και από την άλλη ασταθή και κομματιασμένα πιστοποιητικά εξειδίκευσης και κατάρτισης για όσους μπορούν να πληρώσουν την εξαγορά τέτοιων προσωρινών ειδικεύσεων. Το δικαίωμα στη γνώση για όλους μετατρέπεται σε καταρτισιμότητα για αυτούς που μπορούν. Το δικαίωμα στη σταθερή εργασία για όλους μετατρέπεται σε απασχολησιμότητα με βάση τις ανάγκες της αγοράς.
Της διαρκώς εντεινόμενης αύξησης της παραμονής των μαθητών στο σχολείο και της υπέρογκης αύξησης της ύλης, την ίδια ώρα που οι γονείς τους βιώνουν την βάρβαρη επιμήκυνση του δικού τους εργασιακού χρόνου και την ανασφάλιστη και ανασφαλή τους θέση.
Της υπονόμευσης και της κατάργησης του ρόλου της εξάχρονης πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης και της αυτοτελούς δημόσιας και υποχρεωτικής 2χρονης προσχολικής αγωγής, καθώς και τα σενάρια είτε για μείωση των χρόνων της υποχρεωτικής φοίτησης είτε για υποβάθμιση των προπτυχιακών σπουδών, που οδηγεί τους μαθητές στην εγκατάλειψη των βασικών τους σπουδών, είτε στην ενίσχυση των ιδιωτικών επιχειρήσεων και σχολείων.
Της απαξίωσης του κοινωνικού ρόλου και των συνθηκών ζωής των εκπαιδευτικών.
Της αποσάθρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων στην εκπαίδευση μα τη διαρκή, συνεχιζόμενη και εντεινόμενη πολιτική της ωρομισθίας και των συμβασιούχων των 300 € και των πολλαπλών μετακινήσεων σε 3 και 4 σχολεία.
Του χτυπήματος των συλλογικών αγώνων και διεκδικήσεων, του χτυπήματος των εκπαιδευτικών σωματείων και συνδικάτων.
Σε αυτά πρέπει να προσθέσουμε τις δηλωμένες προθέσεις για αναγνώριση των ΚΕΣ, την κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου, την αντιδραστική επιβολή της βάσης του 10 και την ψήφιση του νόμου πλαισίου στα οποία έχει κάθετα διαφωνήσει ολόκληρη η εκπαιδευτική κοινότητα.
Απέναντι σε όλα αυτά τι να κάνουμε ;
Οι διαχειριστές της εξουσίας απαντούν με διάλογο και πολιτικά επιτελεία. Οι συνδικαλιστές της διαχείρισης απαντούν με υποταγή. Η ζωντανή εκπαίδευση πρέπει να βρεθεί μέσα στον παλμό και τις ανάγκες της κοινωνίας.
Καλούμε τους συλλόγους
 να προχωρήσουν σε Γ.Σ. ,
 να καταδικάσουν τη συμμετοχή της ΔΟΕ στο διάλογο - κοροϊδία και να ζητήσουν την άμεση αποχώρησή της
 να συντονίσουν τα βήματά τους με το υπόλοιπο εκπαιδευτικό κίνημα, τα πρωτοβάθμια σωματεία
 και να οργανώσουν καμπάνια πλατιάς ενημέρωσης και δράσεις προς τους εργαζόμενους και αγωνιστικές πρωτοβουλίες.
Καλούμε όλους τους εκπαιδευτικούς να στηρίξουν πιο αποφασιστικά κάθε αγωνιστική πρωτοβουλία στο επόμενο διάστημα.
Αφήνουμε πίσω μας αυτούς που εναγκαλίζονται με την κυβερνητική ΔΑΚΕ και τους υπουργούς της.
Απλώνουμε τα χέρια στους συναδέλφους μας της Β’βάθμιας, στους γονείς, στους εργαζόμενους.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. ΜΠΟΡΟΥΜΕ

ΔΕΛΤΙΟ ΑΤΑΚΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ 4 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2009 deltioatakto@yahoo.gr

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ
ΚΙΝΗΣΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΣΤΕΛΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ Δ.ΣΧ. & ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ Νο60
ΔΕΛΤΙΟ
ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΕΙΣΤΕ Η ΚΡΙΣΗ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ-Ε.Ε.-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ: ΑΔΕΙΑΣΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΓΩΝΙΑ
















Και άλλο πρόγραμμα λιτότητας! Δεν τόλμησαν να το δώσουν στη δημοσιότητα παρ όλο που το έστειλαν στην Κομισιόν για το μπράβο και το ΟΚ. Ένα δελτίο τύπου εμφάνισαν μόνο…Προβλέπουν μείωση των μισθών μας πάλι και εξοντωτική λιτότητα σε όλα τα επίπεδα. Στα λόγια θα επιτρέψουν περισσότερες προσλήψεις από τις αποχωρήσεις στην Υγεία και στην Παιδεία… Κούφιες υποσχέσεις! Όπως το 5%... Στα άγια των αγίων του καπιταλισμού, στο Νταβός, οι πολιτικοί ήταν οι νέοι αστέρες… (Τα λαλίστατα golden boys των παρελθόντων ετών πέρασαν στην εφεδρεία.) Υπόσχονται νέα μέτρα που θα περιορίσουν την ασυδοσία της αγοράς και θα βάλουν στο κλουβί το θηρίο της κρίσης. «Αυτό μπορεί να είναι το πρώτο Φόρουμ του Νταβός που ο καπιταλισμός θεωρείται ευρέως ως αποτυχία, παρά ως αντικείμενο θαυμασμού» δήλωνε στην πρωθιέρεια του κεφαλαίου «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» ο Ίθαν Κάπστιν, καθηγητής Οικονομίας. Μόνο που οι προτάσεις τους όλες περιστρέφονται γύρω από την ενίσχυση επιχειρήσεων και τραπεζών. Αυτών δηλαδή που έχουν απομυζήσει το παγκόσμιο πλούτο που παρήγαγαν οι εργαζόμενοι. Ανακύκλωση λοιπόν των αιτιών της κρίσης. Έτσι, αυτή προβλέπεται πολύ μακριά και επίμονη. Αν τους αφήσουν οι εργαζόμενοι θα μετρήσει πολλές εκατόμβες θυμάτων. Το ρητό «κάτσε αγά μου να με σφάξεις για να αγιάσω» δεν έχει πέραση πια. Αυτοί είναι η κρίση! Να τους διώξουμε! Με αγώνες! Δύσκολο; Δύσκολο! Αυτή είναι όμως η μόνη λύση…

(ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΠΕ Η ΑΘΗΝΑ)
ΔΙΑΛΟΓΟΣ
Η ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΝΑ ΛΕΓΑΜΕ;
Δύο δεκαετίες τώρα ο χώρος της εκπαίδευσης συγκλονίζεται από τη σύγκρουση δύο αντιλήψεων με ισχυρό κοινωνικό διακύβευμα : Από τη μια οι αγώνες του εκπαιδευτικού κινήματος και το πρόταγμα της εργαζόμενης πλειοψηφίας για το καθολικό δικαίωμα στη μόρφωση στη δουλειά και τη ζωή και από την άλλη οι πολιτικές όλων των κυβερνήσεων για επιβολή των αναδιαρθρώσεων στην κατεύθυνση της αποδόμησης του δημόσιου σχολείου και της προσαρμογής-παράδοσης της εκπαίδευσης στις ανάγκες της αγοράς και των ιδιωτικών συμφερόντων.
Το εκπαιδευτικό κίνημα έχει δώσει μάχες σκληρές και ενίοτε ηρωικές απέναντι σε αυτές τις αντιδραστικές τομές, έχοντας απέναντι το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Από τη δολοφονία του συναδέλφου Νίκου Τεμπονέρα, μέχρι τα εξεταστικά του ΄98 κι από τον αγώνα των 6 εβδομάδων των δασκάλων, μέχρι τις μάχες για το άρθρο 16, μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί, η ζωντανή εκπαίδευση, αντιστέκονται ανατρέπουν, αναδιπλώνουν, καθυστερούν τα νεοφιλελεύθερα , νεοσυντηρητικά, αντιεκπαιδευτικά μέτρα.


ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ!

Από την περίοδο Κοντογιαννόπουλου-Σουφλιά, την περίοδο Αρσένη- Ευθυμίου κι από κει στην περίοδο Γιαννάκου- Στυλιανίδη, η ζωντανή εκπαίδευση αγωνίζεται στους δρόμους και δε συμμετέχει σε στημένους και προσχηματικούς διαλόγους, γιατί συγκροτεί ένα αντίπαλο προς την κυρίαρχη πολιτική εκπαιδευτικό και κοινωνικό ρεύμα και γιατί κάθε κύμα αντιεκπαιδευτικών μέτρων ξεκινούσε με τέτοιους «διαλόγους» χειραγώγησης της κοινής γνώμης και επιχείρησης συνενοχής-νομιμοποίησης των αντιδραστικών σχεδίων από την εκπαιδευτική κοινότητα.














Τα περί «μηδενικής βάσης» που διαδίδει ο νέος Υπουργός Παιδείας για το διάλογο που ετοιμάζει, ως προπομπό του νέου τελικού κύματος των αναδιαρθρώσεων, μόνο ως χοντροκομμένο αστείο μπορεί να ακουστεί: Δεν απέσπασε τα 28 δις ευρώ η Παιδεία, αλλά οι τραπεζίτες και το μεγάλο κεφάλαιο, ενώ ο Προϋπολογισμός της μηδενικής βάσης ρίχνει ακόμα κι άλλο τις δαπάνες στην Εκπαίδευση στο 2,82% του ΑΕΠ! Εξήντα χιλιάδες παιδιά δε χώρεσαν στο δημόσιο νηπιαγωγείο, ενώ τα σχέδια για περιστολή της εξάχρονης πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης πάνε κι έρχονται. Η ωρομισθία γιγαντώνεται και καμιά μηδενική βάση δεν αίρει το άγος των συμβασιούχων της εκπαίδευσης που ζουν με 300 ευρώ το μήνα. Οι μισθοί των εκπαιδευτικών είναι εκτός ατζέντας, ενώ τα αιτήματα της μεγάλης απεργίας των δασκάλων, αδικαίωτα ακόμα, μόνο τα χημικά, τις σιδερογροθιές, τα ΜΑΤ και τις δυνάμεις καταστολής βρήκαν και βρίσκουν ως συνομιλητή. Οι ιδιώτες και οι χορηγοί εδραιώνονται στα σχολεία, ενώ η αναγνώριση των ΚΕΣ παραδίδει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο στους εμπόρους της γνώσης και η επιδίωξη κατάργησης του ασύλου σηματοδοτεί την καταστολή και τον αυταρχισμό που θα επιδειχθεί απέναντι στους αγώνες που αναπτύσσει το κίνημα στον αντίποδα μιας τέτοιας πολιτικής. Δεν πρόκειται για “tabula rasa” λοιπόν, αλλά για τη φανερή ατζέντα μιας βαθιάς αντιεκπαιδευτικής πολιτικής που εντείνεται.
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΒΑΘΜΙΔΕΣ
Το εξεταστικό, που αποτελεί κεντρικό θέμα του διαλόγου που ανοίγει το Υπουργείο, δεν είναι παρά η άκρη ενός νήματος που ξεδιπλώνει όλες τις αντιδραστικές αλλαγές σε όλες τις βαθμίδες, από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Πανεπιστήμιο. Την παγίωση της εγκατάλειψης και υποχρηματοδότησης της δημόσιας εκπαίδευσης, την αναδιάρθρωση των βαθμίδων της, τον επανακαθορισμό των εξεταστικών φίλτρων της απόρριψης και του αποκλεισμού, την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση, την αποκέντρωση, την αξιολόγηση–κατηγοριοποίηση, την ένταση των ταξικών φραγμών, την απαξίωση του κοινωνικού ρόλου των εκπαιδευτικών. Ως εκ τούτου αποτελεί μια ολοφάνερη προσχηματική διαδικασία που επιχειρεί να ντύσει επικοινωνιακά την ολοκλήρωση των αναδιαρθρώσεων και είναι καθορισμένες από τις δεσμεύσεις της χώρας μας στις διαδικασίες της Μπολόνιας και της Λισαβόνας και θα αλλάξουν πλήρως το περιεχόμενο, τους στόχους, το χαρακτήρα, το παιδαγωγικό πλαίσιο και τις λειτουργίες του εκπαιδευτικού συστήματος.
Ο σύλλογος εκπαιδευτικών « η Αθηνά» εκτιμά πως ο διάλογος δε μπορεί σε καμιά περίπτωση να αποτελέσει πεδίο προώθησης των αιτημάτων και των στόχων του εκπαιδευτικού κινήματος - αλλά αντίθετα πεδίο συνενοχής και υποστολής των αγώνων. Γι’ αυτό πιστεύουμε πως το εκπαιδευτικό κίνημα δεν πρέπει και δε θα νομιμοποιήσει με τη συμμετοχή του τα σχέδια και τους στόχους μιας τέτοιας διαδικασίας .
Με βάση τα παραπάνω:
 Καλούμε τις εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες να μη συμμετέχουν στο διάλογο
 Καλούμε τους συναδέλφους να συμβάλλουν σε μια πλατιά καμπάνια και ενημέρωσης, που πρέπει να αναλάβουμε ως κίνημα για την προβολή της χάρτας των αναγκών και των μορφωτικών δικαιωμάτων της νέας γενιάς και την υπεράσπιση της δημόσιας εκπαίδευσης. Να επαναπροβάλουμε τα αιτήματα της μεγάλης απεργίας που και επίκαιρα είναι και έχτισαν τη συμμαχία μας με τους γονείς και την εργαζόμενη πλειοψηφία.
 Καλούμε τους πρωτοβάθμιους εκπαιδευτικούς συλλόγους Π.Ε. και ΕΛΜΕ να συντονίσουμε τη δράση μας σε μια καμπάνια ενημέρωσης - συμπόρευσης του κόσμου της εκπαίδευσης και της εργασίας και στην ανάπτυξη δράσεων και αγώνων με σχέδιο προοπτική και διάρκεια και στόχο την ανατροπή της αντιεκπαιδευτικής και αντιλαϊκής πολιτικής
ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ!
 Πεποίθησή μας είναι πως στους δρόμους των αγώνων θα κριθεί το δίκιο, εκεί θα ακουστεί δυνατά η φωνή μας! Πιστεύουμε πως το εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει σε αυτή τη συγκυρία, μέσα από τις Γ.Σ και την ανάπτυξη των αγώνων του, να προβάλει θαρρετά και να διεκδικήσει τα κεντρικά-ώριμα αιτήματά του στον αντίποδα των αντιδραστικών αλλαγών που προωθεί η κυβέρνηση:
 για καθολική δημόσια δωρεάν εκπαίδευση χωρίς διαχωρισμούς και ταξικούς φραγμούς, για τη γενναία χρηματοδότηση της εκπαίδευσης με το 15% του Γ.Κ.Π.
 για ενιαίο δημόσιο 12χρονο βασικό σχολείο για όλους, δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή και ενιαία δημόσια πανεπιστημιακή εκπαίδευση με όλα τα εργασιακά δικαιώματα στο πτυχίο. Να μείνουν απ έξω οι ιδιώτες και οι χορηγοί, να μην ισχύσει η βάση του 10, να μην αναγνωριστούν τα ΚΕΣ, να ανατραπεί ο νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ.
 για την οικονομική αναβάθμιση του εκπαιδευτικού, ώστε να ζούμε με αξιοπρέπεια από το μισθό μας, για πραγματικές αυξήσεις στους βασικούς μισθούς, για 1400 ευρώ στον πρωτοδιόριστο, για ακώλυτη μισθολογική και βαθμολογική εξέλιξη.
 για την κατοχύρωση και διεύρυνση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών μας δικαιωμάτων, την κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων Σιούφα- Ρέππα- Πετραλιά, για σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ή στα 55 ίση με τον τελευταίο μισθό, για πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Να χρηματοδοτηθεί τώρα ο ΟΠΑΔ ώστε να σταματήσει το χαράτσι σε γιατρούς και φάρμακα, και το Ταμείο Πρόνοιας, ώστε να πληρώσει το εφάπαξ στους δικαιούχους.














 για τη σταθερή και μόνιμη εργασία ως αποκλειστικό εργασιακό πλαίσιο στην εκπαίδευση, για την κατάργηση της ωρομισθίας και όλων των ελαστικών σχέσεων εργασίας, για μαζικούς διορισμούς με βάση το χρόνο λήψης πτυχίου, ώστε να καλυφθεί όλο το αναγκαίο εκπαιδευτικό έργο. Για την κατοχύρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και του ωραρίου των νηπιαγωγών.
 για την παιδαγωγική ελευθερία και τη δημοκρατία στο σχολείο, για την απόρριψη της αξιολόγησης-κατηγοριοποίησης των σχολείων και της αξιολόγησης-χειραγώγησης των εκπαιδευτικών, την κατάργηση του ν.2986 και του Καθηκοντολογίου.
 για νέα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία (απόσυρση αυτών που κυκλοφορούν) που δε θα εντατικοποιούν τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς, δε θα προάγουν την απόρριψη, τον κατακερματισμό της γνώσης, τις ταξικές ανισότητες και τον κοινωνικό αποκλεισμό, αλλά θα ανταποκρίνονται στις λαϊκές μορφωτικές ανάγκες των μαθητών και θα προωθούν την κριτική σκέψη, τη χειραφέτηση και την ολόπλευρη γνώση.
 για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και των κοινωνικών δικαιωμάτων, ενάντια στο διοικητικό αυταρχισμό μέσα στο σχολείο, στην ένταση της κρατικής βίας και της καταστολής, το χτύπημα των αγώνων των εκπαιδευτικών, των εργαζόμενων και της νεολαίας, τον εκφοβισμό και την τρομοκράτηση στους χώρους δουλειάς. Για να μην καταργηθεί το άσυλο.
 Καμιά πίστωση χρόνου, καμιά ανοχή στην αντιεκπαιδευτική πολιτική, καμιά συμμετοχή-συνενοχή στην πολιτική που λεηλατεί τα κοινωνικά και μορφωτικά δικαιώματα. Ενότητα και συντονισμένος αγώνας είναι η απάντηση της ζωντανής εκπαίδευσης.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΣΟΚ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ ΔΕΛΤΙΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΧΟΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ- ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑ -
ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
Δεν αναφέρεται πουθενά στη δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή, δεν υπάρχει καν ως θέση. Αντιθέτων αφήνει ανοιχτό παράθυρο προς τους παιδικούς σταθμούς, μιλώντας για την προσχολική εκπαίδευση άνω των τριών ετών. (σελ.4).

Μιλάει για την παράταση υποχρεωτικής παραμονής για το σύνολο των παιδιών στο σχολείο μέσω της γενίκευσης του ολοήμερου σχολείου σε όλες τις βαθμίδες, μέτρο για την προσθήκη και άλλων δραστηριοτήτων στο σχολείο.
Χρησιμοποιείται το σχολείο ως χώρος πιστοποίησης μιας ξένης γλώσσας καθώς και των ηλ. υπολογιστών. Μέτρο που, αν και μοιάζει προοδευτικό, στην ουσία δημιουργεί ένα πρόσθετο εξεταστικό κλίμα στο σχολείο, αναπροσαρμόζοντας κάθε παιδαγωγική και εκπαιδευτική δραστηριότητα των εκπαιδευτικών και των παιδιών σε μια καθαρά χρησιμοθηρική διαδικασία, αποστεώνοντάς την από κάθε δημιουργική πράξη της.

Η παρουσίαση του εθνικού Πλαισίου προγράμματος που θα αντικαταστήσει το αναλυτικό πρόγραμμα με τη διαφοροποιημένη του διάσταση σε κάθε περιοχή, σχολείο ή στο εσωτερικό της ίδιας της τάξης χάνει κάθε έννοια προοδευτικότητας από τη στιγμή που οι μαθητές καλούνται με εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα, διαγωνίσματα τριμήνων ή τετραμήνων, test να κατατάσσονται, κατηγοριοποιούνται, απορρίπτονται. Κι όλα αυτά κάτω από «την ατομική ευθύνη των ίδιων των μαθητών» (σελ 4).
Τι έννοια εκτός από την ταξική διαφοροποίηση έχει μια τέτοια θέση όταν οι μαθητές που θα έχουν διδαχτεί διαφορετικά πράγματα θα κληθούν, ως προϋπόθεση εισαγωγής τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, να δώσουν πανελλαδικού χαρακτήρα εξετάσεις ενιαίων θεμάτων ανεξάρτητα από τι έχουν διδαχτεί;
Τέλος σε αυτό το μέρος μιλάει για το ανοιχτό σχολείο και στην επεξήγηση του μιλάει για «μια δυναμική εκπαιδευτική μονάδα , με ευελιξία, λόγο και ευθύνη στη διαχείριση των πόρων ….που δίνει ρόλο και συμμετοχή και στην οργάνωση της μάθησης στους περιφερειακούς και τοπικούς φορείς». Δηλ εκτός από τη διαδικασία της οικονομικής αλληλοδιαπλοκής που είπαμε παραπάνω και στη διαδικασία του τι μαθαίνουν με τη συνδρομή των τοπικών αρχόντων ή επιχειρηματιών…
Εξακολουθεί παρόλη την αναφορά στη δωδεκάχρονη εκπαίδευση να μιλάει για τον κάθετο και οριζόντιο διαχωρισμό της στο εσωτερικό της (δημοτικό, γυμνάσιο, πολλοί τύποι λυκείων) που εντείνει τόσο την ταξικότητα ( αφού υπάρχει το ζήτημα της σχολικής εγκατάλειψης ανάμεσα στις βαθμίδες), τον κατακερματισμό της γνώσης (αναλυτικό πρόγραμμα αλληλοκαλύψεις και μερικότητα), την απόρριψη (ικανοί για το λύκειο και οι λιγότερο ικανοί για το Αυτοδύναμο Τεχνολογικό και Επαγγελματικό Λύκειο όπως ονομάζει την τεχνική εκπαίδευση), την κατηγοριοποίηση και τους ταξικούς φραγμούς (χωρισμός σε τύπους λυκείων, παιδιά που ουσιαστικά εγκαταλείπουν τη γενική γνώση χάρη μιας φτηνής, αναλώσιμης, προσωρινής εξειδίκευσης).
Συνδέει ακόμα το τεχνολογικό λύκειο με την αρχική κατάρτιση των ΙΕΚ αλλά και τις ανάγκες της τοπικής αγοράς, των τοπικών επιχειρηματιών στη διαμόρφωση των ειδικοτήτων αλλά και ως φτηνό εργατικό δυναμικό για αυτές μέσω της πρακτικής άσκησης.
ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ
Στο τέλος του λεγόμενου Αυτοδύναμου Λυκείου οι μαθητές των διαφοροποιημένων προγραμμάτων θα δίνουν «γενικές και αντικειμενικές εξετάσεις, σε επιλεγμένο αριθμό μαθημάτων σε πανελλαδικό επίπεδο» (σελ 5).
Με βάση το Εθνικό Απολυτήριο που θα παίρνουν όσοι περάσουν τις εξετάσεις, «τα ΑΕΙ και ΤΕΙ ( επιμένουν στη θέση του διαχωρισμού της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης) θα θέτουν τους όρους εισαγωγής που θα είναι διαφορετικοί από ίδρυμα σε ίδρυμα». Άρα ένας πανελλαδικός θεσμός εξετάσεων, κλειστός αριθμός εισακτέων και αποθέωση ξανά της παραπαιδείας και των φροντιστηρίων. Αυτή είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ.
Και η αποθέωση της νεοσυντηρητικής λογικής του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ, ο θεσμός των μορφωτικών κουπονιών της Ε.Ε. « οι νέοι που θα παίρνουν εθνικό απολυτήριο, θα έχουν ένα εγγυημένο ποσό από το κράτος στο ύψος του κόστους σπουδών, που θα κατευθύνεται στο δημόσιο ίδρυμα που θα τους δέχεται».

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

Εκπαιδευτικοί με επαγγελματικό και κοινωνικό κύρος τιτλοφορεί το σχετικό χωρίο στις θέσεις του το ΠΑΣΟΚ, αναφέροντας χαρακτηριστικά ότι « η βελτίωση του μισθού τους θα συνδυαστεί με τις αυξημένες υποχρεώσεις τους και ένα σύστημα αξιολόγησης της εκπαιδευτικής μονάδας και του έργου τους». Σύνδεση μισθού – αξιολόγησης- επίδοσης σχολείου!!! Αυτή είναι η θέση του ΠΑΣΟΚ!!!!

Ταυτόχρονα δημιουργεί σχολή στελεχών την ΑΣΠΑΙΤΕ δημιουργώντας μια κάστα πραιτοριανών για τη διοίκηση των σχολείων, αποκομμένων από τη σχολική τάξη και πράξη , managers του νεοσυντηρητικού σχολείου που οραματίζεται το ΠΑΣΟΚ.

Δημιουργεί το θεσμό της αρχικής εκπαίδευσης, κάτι σαν τη διαβόητη εισαγωγική επιμόρφωση, βάζοντας νέα κρησάρα εκτός του ΑΣΕΠ για τα επαγγελματικά δικαιώματα των πτυχίων .

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΩΤΑΤΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

«Θέλουμε αυτοτελή αυτοδιοικούμενα Πανεπιστήμια και ΤΕΙ, με ισχυρή κρατική χρηματοδότηση, μηχανισμούς κοινωνικής λογοδοσίας και αυτοδιαχείριση» (σελ 6).
Με άλλα λόγια, διαχωρισμός της ανώτατης εκπαίδευσης (ΑΕΙ – ΤΕΙ), όχι αποκλειστικά κρατική χρηματοδότηση , άρα είτε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια στη λειτουργία τους με σκοπό το κέρδος, είτε σύζευξη με το ιδιωτικό κεφάλαιο με ότι σημαίνει αυτό για το περιεχόμενο και τον προσανατολισμό των σπουδών για την οικονομικής τους επιβίωση, αξιολόγηση διαρκείας, κάθε τύπου.

Χαρακτηριστικά λέει το κείμενο: « … ένα τετραετή προγραμματισμό δραστηριοτήτων, με βάση τον οποίο θα γίνει και η συμφωνία με το κράτος για χρηματοδότηση του πανεπιστήμιου».
Συνεχίζει « Η πρόταση των πανεπιστημίων θα περιλαμβάνει … μετρήσιμους στόχους με βάση την επίτευξη των οποίων θα αξιολογούνται συνεχώς. Θα ιδρυθεί μια Ανεξάρτητη Αρχή Αξιολόγησης και Πιστοποίησης που θα αξιολογεί και θα πιστοποιεί και τα κρατικά και αργότερα τα μη κρατικά πανεπιστήμια και ΤΕΙ» Δηλαδή προτείνει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων και ΤΕΙ.!
Συνεχίζει στην ίδια πολιτική κατεύθυνση και λογική « θα ενθαρρύνουμε συμφωνίες με την Τοπική Αυτοδιοίκηση… θα ενθαρρύνουμε κίνητρα για την άντληση πόρων από άλλες πηγές… θέλουμε ιδρύματα που θα χρηματοδοτούνται με βάσει τα αποτελέσματα της λειτουργίας τους (βλ. αξιολόγηση)» κ.λπ.

Ταυτόχρονα δημιουργεί μέσα στα πανεπιστήμια ένα φτηνό, ευέλικτο εργατικό δυναμικό για το επιχειρηματικό ΑΕΙ – ΤΕΙ και τις επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε αυτό με τη θέσμιση « της δυνατότητας μερικής απασχόλησης των φοιτητών μέσα στα πανεπιστήμια που σπουδάζουν» (σελ 7).

Όσο για τη δια βίου μάθηση(σελ 8-9) και για την έρευνα (σελ 10-11) η ολοκληρωτική της παράδοση στα ιδιωτικά επιχειρηματικά συμφέροντα είναι η κεντρική πρόταση του ΠΑΣΟΚ.
Χαρακτηριστικά : « δια βίου μάθηση με επιτελικό σχεδιασμό σε εθνικό επίπεδο, με αποκέντρωση και συμμετοχή όλων των κοινωνικών φορέων και των επιχειρήσεων».
« Δίνουμε έμφαση στην ενδοεπιχειρησιακή κατάρτιση, ενισχύουμε τα κίνητρα (φορολογικά και επιδοτήσεις) των επιχειρήσεων για τη συνεχιζόμενη κατάρτιση του προσωπικού τους». (σελ 8).
« Έρευνα, καινοτομία , επιχειρηματικότητα: η ατμομηχανή μιας ισχυρής και δίκαιης κοινωνίας» , δίνουμε ισχυρά επενδυτικά και φορολογικά κίνητρα για επενδύσεις που εκμεταλλεύονται νέες γνώσεις», συνεχίζει το κείμενο στη σελ 10, «κινητοποιούμε την ιδιωτική έρευνα και προωθούμε τη συνεργία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα».

Με άλλα λόγια το συνολικό κείμενο – πρόταση του ΠΑΣΟΚ δεν έχει σε τίποτε να ζηλέψει ούτε τους νόμους της ΝΔ για τα πανεπιστήμια, κινείται και βαθαίνει στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση το περιεχόμενο του, δεν κάνει ούτε τη στοιχειώδη αυτοκριτική για τους αντιεκπαιδευτικούς νόμους που το ίδιο έχει ψηφίσει ως κυβέρνηση, ίσα ίσα τους θεωρεί ως εφαλτήριο για ακόμα αντιδραστικότερες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις , κινείται με ρότα τις βασικές αρχές και τη φιλοσοφία των Εοκικών αντιδραστικών επιλογών Λισαβόνας και Μπολόνια για την εκπαίδευση.
Είναι ένα συντηρητικό αντιδραστικό κείμενο και ως τέτοιο πρέπει να καταδικαστεί από τον κόσμο της εκπαίδευσης και της εργασίας.

¨Ένα κείμενο που τη συγκεκριμένη περίοδο, μετά τη νεολαιίστικη εξέγερση και προ των πυλών του « διαλόγου» γίνεται επικίνδυνο για το μέλλον που προετοιμάζουν οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις και το κεφάλαιο για την εκπαίδευση, τη νεολαία, τους εκπαιδευτικούς και την εργασία.
ΛΟΥΚΑΣ ΚΑΒΑΚΛΗΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΑΤΑΚΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ 28 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2009 deltioatakto@yahoo.gr

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ
ΚΙΝΗΣΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΣΤΕΛΝΕΤΑΙ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ Δ.ΣΧ. & ΣΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ Νο59
ΔΕΛΤΙΟ
ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ
ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΤΙΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ















Εκβιάζουν και απειλούν συναδέλφους/ισσες , γλυκοπιάνουν όπου δεν τους παίρνει… Επιστρατεύουν ανύπαρκτες αποφάσεις υπηρεσιακών συμβουλίων ή την «αυθεντία» και το «κύρος-δέος» των προϊσταμένων, δεν φείδονται μέσων για να τους αναγκάσουν να αποδεχθούν περιστολή των δικαιωμάτων τους και να μην επιστρέψουν στις οργανικές τους θέσεις αλλά να «επιστρατευθούν» και να καλύψουν κενά όπου γης. Να κάνουν ατέλειωτες υπερωρίες για να καλύπτουν κενά και να μην πληρώνονται… Κλείνουν τα τμήματα ένταξης, ενισχυτικής που μαζί με την παράλληλη στήριξη γίνονται είδος προς εξαφάνιση, για να επανδρωθούν κλασικά τμήματα και να μην φαίνονται τα χάλια της εκπαίδευσης. Τα παιδιά με τις μεγαλύτερες ανάγκες σε βοήθεια αντιμετωπίζονται σαν βαρίδια σε αυτή τους την προσπάθεια, αντιμετωπίζονται σαν παιδιά ενός κατώτερου θεού. Τα στελέχη αυτά του υπουργείου που επανδρώνουν διευθύνσεις και γραφεία, με τη βοήθεια ενίοτε και κάποιων αιρετών, εντολοδόχοι μιας πολιτικής που έχει κάψει οποιαδήποτε προϋπόθεση «διαλόγου», που αφήνει πίσω της όχι καμένη γη αλλά ανάπηρο μέλλον για χιλιάδες παιδιά και ένα μίζερο εργασιακό βίο για δεκάδες χιλιάδες εκπαιδευτικούς, ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν… ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΛΑΦΡΥΝΤΙΚΑ… Ξέρουμε ποιοι είναι. Όπως ξέρουμε ότι αυτά τα φαινόμενα θα ενταθούν μπρος στο κύμα νέας λιτότητας που ετοιμάζουν. Ή αυτή η πολιτική και οι εκφραστές της θα ανατραπεί ή πολύ δύσκολες μέρες θα μας περιμένουν εμάς, τα παιδιά, τους γονείς και την παιδεία …

ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΚΟΡΟΙΔΑ!
ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΙ ΜΑΜΟΥΘ
Ενώ έχει αρχίσει η καπιταλιστική κρίση να δείχνει τα δόντια της, αγορές που θα κυμανθούν από 5,2 έως και 8 δισεκατομμύρια ευρώ και εξαγγέλθηκαν χθες από τον υπουργό άμυνας Β. Μεϊμαράκη.
Μεγάλος κερδισμένος τα γαλλικά μονοπώλια που φαίνεται να παίρνουν δύο από τα μεγαλύτερα εξοπλιστικά προγράμματα, τις 6 φρεγάτες και τα 15 ελικόπτερα έρευνας και διάσωσης. Πρέπει να σημειωθεί ότι μετά τη συνεδρίαση του ΚΥΣΕΑ, που έγινε πριν από 15 ημέρες, απεκρύβει σχολαστικά από όλους η απόφαση για έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Γαλλία για εξοπλισμούς και όλοι όσοι είχαν ρωτηθεί είτε επισήμως είτε ανεπισήμως είχαν διαψεύσει τις πληροφορίες ότι μέσα στα θέματα που συζητήθηκαν ήταν και εξοπλιστικά. Λίγες ημέρες μετά ξεκίνησαν οι διαρροές για κλιμάκωση της έντασης στο Αιγαίο από την πλευρά της Τουρκίας και χθες ήρθε και το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα που σύμφωνα με τους στρατιωτικούς θα φτάσει τα 8 δισεκατομμύρια ευρώ. Έτσι στήνονται τα κόλπα…Κατά τα άλλα δεν έχουν λεφτά για τους αγρότες, τη παιδεία ή τους μισθούς μας
Δήλωση του εκπροσώπου των
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ Π.Ε.
Για τις 23 του Γενάρη και το Δ.Σ. της ΔΟΕ
ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΟΡΩΝΕΣ ΣΤΑ ΑΠΟΔΕΙΚΤΙΚΑ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗΣ,
ΣΤΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗΣ


 Την Τρίτη 13/12009 συνεδρίασε το Δ.Σ. της ΔΟΕ για να συζητήσει το πρόγραμμα δράσης του κλάδου την επόμενη περίοδο, αμέσως μετά τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης και τις προτάσεις του νέου Υπουργού Παιδείας για έναν προσχηματικό διάλογο.
 Στη συνεδρίαση καταθέσαμε ένα συνολικό προγραμματισμό που πρώτη άμεση αιχμή του ήταν η κινητοποίηση των εκπαιδευτικών στις 23 του Γενάρη, με πανελλαδική Απεργία και πορεία από τα Προπύλαια στη Βουλή, τη ημέρα που θα γινόταν η προ ημερησίας διάταξης συζήτηση για την Παιδεία. Καμία άλλη παράταξη δεν έβαλε στον προγραμματισμό αυτή την ημερομηνία, ως ημέρα δράσης όλης της εκπαίδευσης και των εργαζομένων.
 Την επόμενη ημέρα 14/1, πραγματοποιήθηκε έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΔΟΕ, όπου επανήλθε η πρότασή μας για την κινητοποίηση στις 23 του Γενάρη. Στην πρόταση αυτή απάντησαν τόσο η ΠΑΣΚ όσο και η ΕΣΑΚ, ότι ψηφίζουν την πραγματοποίηση συγκέντρωσης στο Σύνταγμα με την προϋπόθεση ότι δεν θα γίνει καμιά πορεία !!!
 Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ τονίσαμε την σημαντική πολιτική σημασία που έχει η πραγματοποίηση πορείας από τις Ομοσπονδίες, τη στιγμή που η κυβέρνηση με το δόγμα «περί εχθρών της δημοκρατίας» προσπαθεί να καταργήσει το δικαίωμα της διαδήλωσης. Την απαίτηση αυτή την διατύπωσε στη ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 10 του
Δεκέμβρη και οι συμβιβασμένες ηγεσίες τους έκαναν προσυγκέντρωση στην πλατεία Κλαυθμώνος. Συνεχίστηκε η προσπάθεια απαγόρευσης των πορειών με τη διαρκή και απροκάλυπτη χρήση χημικών απέναντι σε όλες τις διαδηλώσεις που έγιναν, με την διαρκή κρατική τρομοκρατία με εκατοντάδες προσαγωγές και συλλήψεις, με τη χρήση του τρομονόμου ενάντια σε μαθητές του γυμνασίου και του Λυκείου, με την ιδεολογική προπαγάνδα για την ανάγκη περιφρουρούμενων διαδηλώσεων (δηλαδή την αξιολόγηση και την απαγόρευση όσων διαδηλωτών δεν έχουν πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης) κατά την οποία το πολιτικό σύστημα έδινε διαρκώς τα εύσημά του στο ΚΚΕ, και κορυφώθηκε με το χτύπημα της διαδήλωσης της 9ης του Γενάρη, κατά την οποία θεωρήθηκε νομιμότητα η καταστολή και το χτύπημα μαθητών, φοιτητών, εκπαιδευτικών, οι συλλήψεις δικηγόρων, το ξύλο σε όσους δημοσιογράφους κατέγραφαν την αστυνομική βαρβαρότητα.
 Η απαίτηση της κυβέρνησης και των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών είναι σαφής: Όσοι διαδηλωτές και όποιες συλλογικότητες και φορείς δεν έχουν μια political correct συμπεριφορά, θα απομονώνονται και θα χτυπιούνται.
 Κι ενώ το επίσημο ΠΑΣΟΚ απαντάει στην εκτροπή αυτή με κεράκια, είναι πολλές φορές κρίμα που το επίσημο ΚΚΕ ξεχνάει τις συγκρουσιακές στιγμές του λαϊκού κινήματος, που αγνόησε τις επιταγές του πολιτικού συστήματος στα μεγάλα κινήματα των οικοδόμων τη δεκαετία του ’70, τις μεγάλες κινητοποιήσεις ενάντια στις ντιρεκτίβες της ΕΟΚ του ’80 και το κίνημα ενάντια στις αμερικανικές βάσεις.
 Στη συνεδρίαση της 14ης του Γενάρη επιμείναμε στη λήψη απόφασης που θα κήρυσσε στάση εργασίας και θα καλούσε τους Συλλόγους των εκπαιδευτικών σε πορεία προς τη βουλή. Κι ενώ υπήρχε πλειοψηφία ΠΑΣΚ ΕΣΑΚ, για συγκέντρωση χωρίς πορεία, η ΕΣΑΚ διαχωρίστηκε για να μην συμπράξει μαζί με το ΠΑΣΟΚ, και λίγες μέρες μετά ανακοίνωσε, κατά το συνήθη τρόπο της ξεχωριστή συγκέντρωση στην Ομόνοια.
 Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ βάλαμε το ζήτημα σε όλα τα Δ.Σ. των συλλόγων και σε 6 Συλλόγους αποφασίστηκε προσυγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία στη βουλή. Στους υπόλοιπους Συλλόγους η απόφαση πολεμήθηκε και από την ΠΑΣΚ και από την ΕΣΑΚ.
 Την Τετάρτη 21/1/2009 επανήλθαμε καταθέτοντας πρόταση για κήρυξη στάσης εργασίας που θα καλεί στις «πορείες, διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις που θα πραγματοποοιηθούν σε όλη τη χώρα, η οποία καταψηφίστηκε από την ΠΑΣΚ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΣΑΚ με τη δικαιολογία ότι δεν αναφέρει τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα.
 Είναι φανερό ότι στο Δ.Σ. της ΔΟΕ παίζονται παιχνίδια των πολιτικών επιτελείων που καμιά σχέση δεν έχουν με τις αγωνίες και τον πραγματικό προβληματισμό που έχει η ζωντανή εκπαίδευση.
 Άλλωστε στην πρότασή μας για 24ωρη απεργία στις 28 του Γενάρη για πανελλαδική δράση για το ζήτημα των φαρμάκων και των γιατρών, σε συνδυασμό με την κατάρρευση των αποθεματικών των ταμείων, των συντάξεων και του εφάπαξ, ενώ αρχικά 19/1/2009 η ΠΑΣΚ στην πανελλαδική σύσκεψη των αιρετών δέχτηκε
την κήρυξη της απεργίας με τις εξαιρετικές αγωνιστικές κορώνες που συνόδευαν τη δήλωση αυτή, στη συνέχεια στο Δ.Σ. της 20ης του Γενάρη ψήφισε μαζί με τη ΔΑΚΕ τη στήριξη των αποφάσεων της ΑΔΕΔΥ και τη 2ωρη στάση εργασίας.
Η ΠΑΣΚ αναμένοντας στη γωνία τις εκλογές και το νέο κυβερνητικό ρόλο που θα αναλάβει, παίζει τα πολιτικάντικα παιχνίδια πατώντας σε δύο βάρκες. Στη μια, προσπαθεί να αναδείξει το «αγωνιστικό» της πρόσωπο κάνοντας κινήσεις που δε θα την εκθέσουν στον πολιτικό της φορέα. Στην άλλη, στρώνει το έδαφος μιας βαθιάς συναίνεσης με τις δυνάμεις των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων και των αναδιαρθρώσεων σε εργασία και παιδεία.
Το επόμενο διάστημα οι εκπαιδευτικοί μέσα από μαζικές γ.σ. μπορούμε να συζητήσουμε και να αποφασίσουμε τις διεκδικήσεις και τα αιτήματά μας, βλέποντας κατάματα την πραγματικότητα και το μέλλον που μας επιφυλάσσουν όλοι οι επίδοξοι διαχειριστές της κοινωνίας.
Το επόμενο διάστημα μπορούμε με σιγουριά να γνωρίζουμε ότι μόνο οι μαζικοί αγώνες, η συλλογική μας στάση στα σχολεία, η πλατιά ενημέρωση των εργαζόμενων γονέων, οι αποφάσεις των Συλλόγων μας και η δράσεις ανοιχτών επιτροπών αγώνα σε κάθε συνοικία και Δήμο, μπορούν να δώσουν ελπίδα και προοπτική σε όσα θα βρούμε μπροστά μας. Το μέλλον που προετοιμάζουν οι διαχειριστές της εξουσίας είναι ενάντια στις ζωές μας.
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΕΠΙΤΕΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΙΚΩΝ ΕΠΙΤΕΛΕΙΩΝ

ΜΑΖΙΚΗ ΔΡΑΣΗ και ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
για τις ανάγκες και τα δικαιώματά μας

ΕΡΓΑΣΙΑΚΟΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑΣ

Στην αγορά εργασίας επικρατούν ανεξέλεγκτες εργασιακές συνθήκες ζούγκλας, ενώ οι έλεγχοι εκ μέρους του Σώματος Επιθεώρησης (ΣΕΠΕ) χρόνο με τον χρόνο υποχωρούν. Το διάστημα 2003 με 2006 είχαμε μείωση των ελέγχων τόσο της Τεχνικής Υγειονομικής Επιθεώρησης όσο και της Κοινωνικής. Στην Τεχνική Επιθεώρηση η μείωση των ελέγχων ήταν της τάξης του 2%, με δυσανάλογα μεγάλη μείωση των κυρώσεων κατά 23%, ενώ οι περιπτώσεις στις οποίες είχαμε πρόστιμα μειώθηκαν κατά 55%.

Αντίστοιχα, στην Κοινωνική Επιθεώρηση είχαμε μείωση των ελέγχων κατά 7%, οι κυρώσεις μειώθηκαν κατά 28%, ενώ στις περιπτώσεις στις οποίες επιβλήθηκαν πρόστιμα, η μείωση φτάνει το 36%. Από το 2004 έχουν προσληφθεί μόλις 37 επιθεωρητές, αλλά π.χ. 900 αγροφύλακες και έτσι υπάρχει πλήρης ασυδοσία της εργοδοσίας και πλήρης εγκατάλειψη των εργαζομένων σε αυτή. Εκτός από το γεγονός ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είναι διαβρωμένοι από την εργοδοσία έχουμε και πλήρη εγκατάλειψη τους ώστε να μην γίνεται σχεδόν τίποτα. Μπράβο τους…
Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ «ΜΑΤΩΝΕΙ»
Κάθετη πτώση της βιομηχανικής παραγωγής στη Γηραιά Ήπειρο, προκαλεί τρόμο στις κυβερνήσεις, που βλέπουν την καπιταλιστική κρίση να κτυπά με βιαιότητα την πόρτα της οικονομίας και να σαρώνει όλα τα δόγματα τους για τις δυνατότητες της ελεύθερης αγοράς.
















 Ακόμα και η γερμανική κυβέρνηση, που έως πρόσφατα εμφανιζόταν «συγκρατημένη» στην άμεση χορήγηση οικονομικής βοήθειας στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, άλλαξε γραμμή πλεύσης.

Ο κυβερνητικός συνασπισμός της χώρας συμφώνησε σε ένα πακέτο 50 δισ. ευρώ για την ενίσχυση των γερμανικών βιομηχανικών επιχειρήσεων, το οποίο, εκτός από πολλές φορολογικές ελαφρύνσεις και δημόσια έργα 18 δισ. ευρώ, περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ταμείου 100 δισ. (μέσω της κρατικής τράπεζας Kfw, η οποία και θα εγγυάται το 80% των χορηγήσεων) για τη δανειοδότηση επιχειρήσεων. (Αν ψάχνεται μέτρα για την βελτίωση του εισοδήματος των εργαζομένων και κατά συνέπεια και της κατανάλωσης δεν πρόκειται να βρείτε…)
Παρά το γεγονός ότι η θετική επίδραση του πακέτου θα αργήσει να φανεί (αν φανεί…) (ενεργοποιείται από 1/7/09), η κίνηση θεωρείται αποκαλυπτική της προβληματικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται η γερμανική και η ευρωπαϊκή βιομηχανία. Τα πρόσφατα στοιχεία είναι συνταρακτικά:
-Οι γερμανικές εξαγωγές κατά τον μήνα Νοέμβριο μειώθηκαν 24% σε ετήσια βάση.
-Οι γερμανικές παραγγελίες, επίσης, βυθίζονται σε μηνιαία βάση, πέφτοντας 6% τον Νοέμβριο, 6,3% τον Οκτώβριο και 8,3% τον Σεπτέμβριο. Σε ετήσια βάση οι παραγγελίες (εγχώριες και εξωτερικού) μειώνονται 50% περίπου στο δ' τρίμηνο του 2008, ενώ οι παραγγελίες από το εξωτερικό πέφτουν 53%, προδικάζοντας μία καθ' όλα δυσοίωνη εξέλιξη για τις εξαγωγές το 2009.

-Οι πωλήσεις ήταν επίσης ασθενικές στη Γερμανία το τελευταίο τρίμηνο, καθώς στα διαρκή καταναλωτικά αγαθά, κάμφθηκαν 23% σε ετήσια βάση. Οι πωλήσεις αυτοκινήτων είναι... χάλια. Όμως ακόμη και οι πωλήσεις κεφαλαιουχικών αγαθών υποχωρούν με ρυθμό 15% το δ' τρίμηνο, ενώ οι πωλήσεις ενδιάμεσων αγαθών μειώνονται 23% σε ετήσια βάση.

-Οι γερμανικές παραγγελίες είναι τόσο αδύναμες, που για το σύνολο του 2008 εμφανίζονται μειωμένες (έναντι του 2007) κατά 24%.

Όμως οι αρνητικές ειδήσεις συνεχίζουν να ρέουν για το σύνολο της βιομηχανικής Ευρώπης. Η πτώση στην παραγωγή αντανακλά τη συνεχιζόμενη εξασθένιση των παραγγελιών. Εκτός από τη Γερμανία, η παραγωγή υποχωρεί σε Γαλλία, Ισπανία και Βρετανία και η εξέλιξη των μεταβολών δείχνει πως η ένταση της κάμψης αυξάνει, παρά τη βελτίωση-έκπληξη των λιανικών πωλήσεων στην ευρωζώνη τον Νοέμβριο.
Στο μεταξύ σε τέλμα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο οι ηγετικοί οικονομικοί δείκτες που δημοσιεύει ο ΟΟΣΑ για τις βιομηχανικές και αναδυόμενες οικονομίες. Τα στοιχεία του Νοεμβρίου μαρτυρούν τη βαθιά επιβράδυνση των 7 ισχυρότερων αναπτυγμένων οικονομιών και των μεγαλύτερων εκτός ΟΟΣΑ οικονομιών, όπως οι Κίνα, Ινδία και Ρωσία. Κατά τον ΟΟΣΑ οι προοπτικές επιδεινώθηκαν τον Νοέμβριο στην κατεύθυνση μιας «μεγάλης επιβράδυνσης» (διάβαζε ύφεσης) μετά την υποχώρηση του σύνθετου δείκτη κατά 7,7 μονάδες σε 12 μήνες (93,3 τον Νοέμβριο). Τη μεγαλύτερη μηνιαία πτώση σημείωσε η Γερμανία (91,6) και τη μικρότερη η Ιταλία (95,6), με την εξασθένιση να
αγκαλιάζει, ωστόσο, το σύνολο των χωρών του ΟΟΣΑ.
Από τις αναδυόμενες, Βραζιλία, Κίνα, Ινδία και Ρωσία έπεσαν το ίδιο απότομα τον Νοέμβριο όσο και τον Οκτώβριο, με τη Ρωσία να σημειώνει τη μεγαλύτερη κάμψη (4,3 μονάδες) επηρεαζόμενη προφανώς από την υποτίμηση των εμπορευμάτων και τη μεγάλη πτώση των ενεργειακών τιμών. Η πεποίθηση πως οι αναδυόμενες θα μπορούσαν να ξεχωρίσουν από τις αναπτυγμένες μένοντας ανεπηρέαστες από την κρίση αποδείχθηκε εντελώς εσφαλμένη. Σήμερα, δεν υπάρχουν νησίδες σταθερότητας στον κόσμο. Η καπιταλιστική κρίση έχει προσλάβει παγκόσμια χαρακτηριστικά. Άλλωστε πως μπορούσε να είναι διαφορετικά; Αυτό που ακόμη δεν κάνει την εμφάνιση του συγκροτημένα είναι η οργανωμένη συλλογική αντίδραση των εργαζομένων. Και μάλιστα αυτή θα πρέπει να γίνει με όρους όχι του πρόσφατου παρελθόντος, αλλά, δανειζόμενη τα καλύτερα στοιχεία από τις παραδόσεις του εργατικού κινήματος, να ξεδιπλώσει τους αγώνες της νέας εποχής.

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Με την έναρξη της επίσημης πρότασης της κυβέρνησης για το λεγόμενο «εθνικό διάλογο για την παιδεία», το ΠΑΣΟΚ έδωσε στη δημοσιότητα ένα πρώτο κείμενο προτάσεων – θέσεων για την παιδεία.
Ένα κείμενο κράμα νεοσυντηρητικών – νεοφιλελεύθερων προτάσεων που προσπαθείτε με επιμελή τρόπο, κατά την προσφιλή του τακτική από το παρελθόν, να κρυφτούν πίσω από εύηχες λέξεις.
Στην εισαγωγή του ως πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον αναφέρει την ίδια φρασεολογία που περιλαμβάνεται στα κείμενα της Ε. Ε. για τη Λευκή Βίβλο, τις διακηρύξεις της Μπολόνια και της Λισσαβόνας. Η ευελιξία και οι αλλαγές της παραγωγής, η ανάγκη δεξιοτήτων , η καινοτομία και η επιχειρηματική πρωτοβουλία (σελ 3).
Χαρακτηριστικό της εισαγωγής είναι η αντίληψη του ΠΑΣΟΚ που θεωρεί ως βάση της εκπαίδευσης « ένα εκπαιδευτικό σύστημα στηριγμένο στην ποιότητα και την αξιολόγηση»… «ένα εκπαιδευτικό σύστημα συνδεδεμένο με την παραγωγή».
Στην εισαγωγή διατυπώνεται ως αντίληψη του ΠΑΣΟΚ για τη χρηματοδότηση της εκπαίδευσης το 5% του ΑΕΠ αλλά ως το τέλος της πρώτης τετραετίας του ως κυβέρνησης. Όμως πουθενά δεν αναφέρεται ότι η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης θα γίνεται αποκλειστικά από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αντίθετα σε όλο το κείμενο είναι φανερό ότι μιλάει για μια μεικτή χρηματοδότηση από το κράτος, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους τοπικούς φορείς, τις επιχειρήσεις.
Χαρακτηριστικά αναφέρει : Σελ 4 «μια δυναμική εκπαιδευτική μονάδα με ευελιξία , λόγο και ευθύνη στη διαχείριση των πόρων, …συνεργαζόμενη στενά με τους περιφερειακούς και τοπικούς φορείς»….
Η συνέχεια στο επόμενο δελτίο.