ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ - ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣ/ΝΙΚΗΣ -- 18.02.2009

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ
ΚΙΝΗΣΗ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Νο62 ΔΕΛΤΙΟ ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΑΡΧΙΣΑΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ
Η ΕΕ ΕΠΙΜΕΝΕΙ: ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ


Βρήκαν και τα κάνουν! Το επίσημο, ντόπιο και διεθνές συνδικαλιστικό κίνημα, εξευτελισμένο και ανάπηρο από τη συνενοχή του χρόνια τώρα στη λεηλασία του εργατικού εισοδήματος, κοιτάζει με δέος το τραίνο που έρχεται κατά πάνω μας για να ισοπεδώσει κάθε ψήγμα προστασίας που απέμεινε. Οι απλοί εργαζόμενοι, στη τεράστια πλειοψηφία τους ακόμη παραζαλισμένοι από τις ήττες και τη συντριβή των ονείρων τους από τη λαίλαπα των δυνάμεων της «αγοράς», παρακολουθούν εμβρόντητοι την ευρωπαϊκή επιτροπή να παροτρύνει τους εργοδότες να τους θέτουν σε «προσωρινή ανεργία»- για να μην χάσουν τα κέρδη τους- να μειωθούν τα επιδόματα ανεργίας(!!!), και να καταργηθεί η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Ο Μίχαλος βρήκε μιμητές! Και το ακόμη πιο δυσάρεστο για αυτούς είναι το γεγονός ότι χάρη στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ υπάρχουν ήδη οι αντίστοιχοι νόμοι στην Ελλάδα(1892/90 και2639/98). Φρόντισαν τα παιδιά για τις δύσκολες μέρες…Όμως υπάρχουν οι δυνάμεις εκείνες που δεν το ανέχονται. Προβάλλουν την λύση της δράσης- και του συντονισμού της- «των από κάτω». Η έκρηξη του Δεκέμβρη έχει δείξει ότι η συσσωρευμένη οργή και η αυτενέργεια των εργαζομένων και νεολαίας είναι ένα πολύ επικίνδυνο εκρηκτικό μίγμα με τεράστια δύναμη. Μέσα σε όλα αυτά και ενώ η κυβέρνηση προτείνει στην ΕΕ μυστικά σχέδια εξόντωσης των εργαζομένων η πλειοψηφία της ΔΟΕ σιωπά. Πάει η πλειοψηφία ΠΑΣΚ- ΝΔ το κλάδο σε έκτακτες γενικές συνελεύσεις χωρίς πλαίσιο διεκδικήσεων μόνο και μόνο για να περάσουν την επιλογή τους να συρθούν στο «διάλογο». Διάλεξαν την εποχή! Δεν καταλαβαίνουν; Έχουν αυταπάτες; Όχι βέβαια! Είναι συνειδητή επιλογή τους: οι μεν να στηρίξουν με κάθε μέσο μια κυβέρνηση που έπρεπε να μας είχε αδειάσει τη γωνία και οι άλλοι για να ορίσουν τα όρια μιας νέας αντίστοιχης κυβερνητικής επιλογής. Φτάνει πια. Δεν πρέπει να ελπίζει κανένας τίποτα από αυτούς.
ΣΥΝΕΝΟΧΟΙ
ΕΕ –ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Οι Βρυξέλλες «αμφισβητούν» τις προβλέψεις για την ανάπτυξη(!!!) και το έλλειμμα του Προγράμματος «Σταθερότητας» που υπέβαλε η κυβέρνηση και ανοίγουν την ερχόμενη Τετάρτη τον δρόμο για μια νέα επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας, ζητώντας τη λήψη αυστηρών μέτρων στους μισθούς, στις δαπάνες και φυσικά στο Ασφαλιστικό. Τα ίδια λέει και ο ακριβοπληρωμένος πρόεδρος της Τράπεζας της Ελλάδας. Στις 24 Μαρτίου, η Επιτροπή θα υποβάλει τις συστάσεις της και το χρονοδιάγραμμα που πρέπει να τηρήσει η Ελλάδα για την «εξυγίανση» των δημοσίων οικονομικών. Ήδη, στη γνωμοδότηση της Τετάρτης δίνει μια εικόνα για τα μέτρα που θα ζητήσει από την κυβέρνηση. Απαιτεί μεταξύ άλλων:
-«Συγκράτηση» των μισθών.
-Αυστηρές περικοπές των δαπανών στον δημόσιο τομέα.
-Περικοπές στο ασφαλιστικό.
-Πρόσθετα φορολογικά μέτρα.
Ο μεν ένας υποβάλει μυστικό σχέδιο λεηλασίας ο δε άλλος υπερθεματίζει. Λες και δεν είναι αυτοί και η πολιτική αλητεία των επιλογών τους που τροφοδότησαν τα υπερκέρδη των εργοδοτών και επιτάχυναν την κρίση. Υπάρχουν γιατί τους ανεχόμαστε. Ένας άλλος δρόμος είναι εφικτός!




ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΩΝ Π.Ε
Ο ΜΑΚΡΥΣ ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ.

1. Το προεδρείο της ΔΟΕ και η πρασινογάλαζη πλειοψηφία που το στηρίζει, εξέδωσαν ανακοίνωση με την οποία «επαναφέρουν εις την τάξιν» τους Συλλόγους που τόλμησαν να αντιταχθούν στην ντροπιαστική για τον κλάδο απόφαση της συμμετοχής στον στημένο και προσχηματικό «διάλογο» του ΥΠΕΠΘ.
Νομίζουν ότι με αυτό τον τρόπο θα τρομοκρατήσουν τους Συλλόγους και θα τους αποτρέψουν από τη λήψη αποφάσεων που θα καταγγέλλουν τη συμμετοχή στο «διάλογο» και το ξεπούλημα των αιτημάτων του κλάδου, όπως αυτά διατυπώνονται από την απεργία του 2006 και μετά;
















Προσπαθούν να επικεντρώσουν στην καταστατικότητα της απόφασης τους, χωρίς μέχρι σήμερα να έχουν εκδώσει μια πολιτική ανακοίνωση που να λέει ότι αποφάσισαν (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) να πάνε χέρι – χέρι στο «διάβολο» (συγγνώμη στο «διάλογο») και τους λόγους που επικαλούνται για αυτό.
Αυτή είναι η πρώτη αδιαφιλονίκητη αλήθεια. Αν κύριοι, είστε σοβαρό δευτεροβάθμιο όργανο, ορίστε!, καταθέστε μας την πολιτική αντίληψη της πλειοψηφίας που διαμόρφωσε το ναι στο διάλογο. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει. Ακόμη και σήμερα πολιτική απόφαση που να στηρίζει το «ναι» στο διάλογο, δεν υπάρχει. Ακόμα και στις συνελεύσεις που συγκαλούνται, δεν τολμούν να θέσουν σε συζήτηση κείμενο της πλειοψηφίας ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ, το οποίο να τοποθετείται για το «διάλογο». Το μόνο που τόλμησαν να εκδώσουν ήταν η τοποθέτηση του προέδρου στα κανάλια. Μια τοποθέτηση που θέλει να πατάει σε δύο βάρκες. Από τη μια να συναινεί στην στήριξη της κυβερνητικής πρωτοβουλίας και από την άλλη να αφήνει το περιθώριο μιας «εξόδου», αν δοθεί η οδηγία από τα ανώτατα κομματικά κλιμάκια. Θα θυμίσουμε για μια ακόμη φορά ότι όσοι πατάνε σε δύο βάρκες σίγουρα θα πέσουν στο νερό.
Για μας, παρά το γεγονός ότι παρακάμφθηκαν οι τυπικές διαδικασίες, για την ανακοίνωση του πρασινογάλαζου «ναι», θεωρούμε ότι σημασία έχει η πολιτική ουσία και όχι το τυπικό μέρος της απόφασής τους. Γι αυτό και στο Δ.Σ. της ΔΟΕ δεν θέσαμε θέμα καταστατικότητας αλλά πολιτικής καταγγελίας. Είναι όμως τουλάχιστο φαιδρό, απ’ τη μεριά της πλειοψηφίας να τεκμηριώνει την καταστατικότητα των αποφάσεών της με ένα έγγραφο που ανάγεται στο Μάη του 2008 (9 μήνες πριν) για την τοποθέτηση εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ. Λες και η τοποθέτηση εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ νομιμοποιεί ταυτόχρονα και τη θετική στάση απέναντι στην κυβερνητική πρωτοβουλία του «διαλόγου», που έγινε από την κυβέρνηση για να ξεπεράσει το τείχος που όρθωσε απέναντί της η εξέγερση του Δεκέμβρη.
Λες και από το Μάη του 2008 δεν έγινε τίποτα σε αυτή τη χώρα, ούτε δολοφονίες και κρατική καταστολή υπήρξε, ούτε η ληστρική επιδρομή του νέου προϋπολογισμού, ούτε χημικά και όπλα εναντίον των διαδηλωτών επιστρατεύτηκαν. Λες και δεν υπάρχουν: η ακόμη μεγαλύτερη υποχρηματοδότηση της παιδείας, η λιτότητα στους μισθούς, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις, τα βιβλία και αναλυτικά. προγράμματα της ταξικής επιλογής, ο ασφαλιστικός μεσαίωνας, η κατάργηση της 2χρονης προσχολικής αγωγής, η αστυνομική βία και ο αυταρχισμός. Λες και δεν έχει ψηφιστεί ο νόμος πλαίσιο για τα ΑΕΙ, δεν υπάρχει η βάση του 10 για τον αποκλεισμό των μαθητών από την Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Όλα αυτά δεν υπάρχουν για το προεδρείο της ΔΟΕ, και έτσι αυτονομιμοποιείται να θεωρεί απόφαση για το «διάλογο», τον πριν από 9 μήνες ορισμό εκπροσώπων στο ΕΣΥΠ.
Ας τους θυμίσουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει και απόφαση από το 2005 (τότε που η ΔΟΕ αποχώρησε από τον «διάλογο» της κας Γιαννάκου), απόφαση που δήλωνε με σαφήνεια, ότι «δικαιώνεται η άποψη όσων έλεγαν ότι δεν έπρεπε να πάμε σε αυτό το στημένο παιχνίδι».
ΤΟ ΔΙΣ ΕΞΑΜΑΡΤΕΙΝ ΟΥΚ ΑΝΔΡΟΣ ΣΟΦΟΥ.
2. Στην περίπτωσή μας δεν πρόκειται για αμνησία ή αστοχία του προεδρείου της ΔΟΕ, αλλά για συγκεκριμένες πολιτικές δεσμεύσεις τις οποίες υπηρετεί. Θα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά πίσω από τα δελτία ειδήσεων, στις πολιτικές εξελίξεις που διαμορφώνονται.
Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποδεσμεύουν το μέλλον τους από τα δυο κόμματα που εναλλάσσονται στην κυβερνητική εξουσία και ρημάζουν τον τόπο. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι τα δύο μεγάλα κόμματα διαφέρουν στις πολιτικές τους επιλογές.
Ταυτόχρονα οι κεντρικές επιλογές της εξουσίας προωθούν ένα συντηρητικό μοντέλο για το μέλλον, όπου δεν θα υπάρχουν κοινωνικά δικαιώματα, δεν θα υπάρχουν κοινωνικά αγαθά, δεν θα υπάρχει σταθερή και μόνιμη εργασία, δεν θα υπάρχει γενική γνώση και μόρφωση για όλους. Η μόρφωση μετατρέπεται σε κατάρτιση, η εργασία σε απασχολησιμότητα, το δικαίωμα σε ατομικό προσόν.
Ο συνδυασμός των δύο παραπάνω στοιχείων διαμορφώνει και τους σημερινούς όρους για την πρασινογάλαζη συναίνεση. Μπροστά στην αδυναμία που έχουν να νομιμοποιήσουν κοινωνικά, τις αναδιαρθρώσεις και την πολιτική τους κυριαρχία, αναγκάζονται να οδηγηθούν σε «ευρύτερες πολιτικές και κομματικές συναινέσεις», ακριβώς για να περάσουν τις αναδιαρθρωτικές πολιτικές, που θα καταργήσουν κάθε έννοια δικαιώματος, για να ενισχύσουν τις αξιακές παραδοχές του συστήματος (αξιολόγηση, πιστοποίηση, αγορά, επιχειρηματικότητα, θεσμικός διάλογος χωρίς την ενοχλητική παρουσία των κινηματικών διαδικασιών, άρση κάθε μονιμότητας ως στοιχείο προόδου κλπ). Δεν είναι τυχαία ούτε τα κοινά κείμενα Μάνου, Κοντογιαννόπουλου, Μπουτάρη, ούτε οι δηλώσεις Πάγκαλου, Παπαδόπουλου, Διαμαντοπούλου. Ειδικά η τελευταία, που είναι και η υπεύθυνη του τομέα παιδείας του ΠΑΣΟΚ, φαίνεται να έκανε εντατικά σεμινάρια στο προεδρείο της ΔΟΕ για να αφήσουν το αγωνιστικό πεζοδρόμιο και να περάσουν σε έναν υπεύθυνο κυβερνητικό λόγο, τώρα μάλιστα που πιθανά θα βρεθούν και στην εξουσία.


















Η συντηρητική συναίνεση στη ΔΟΕ και η στήριξη των πρωτοβουλιών του Καραμανλή, κρύβει από πίσω της την ανάγκη του πολιτικού συστήματος να κάνει «υπερβάσεις» που θα το καταστήσουν ικανό να περάσει τις αντιλαϊκές μεταρρυθμιστικές πολιτικές. Ποιος σκέφτεται τώρα τον αγωνιστή εκείνο που το 1981 έδινε την ψυχή του για την αλλαγή; Ποιος σκέφτεται τους Πασκίτες που μοίραζαν πρόσφατα στο Αιγάλεω και σε άλλους Συλλόγους προκηρύξεις ενάντια στο στημένο προσχηματικό διάλογο, και πέσαν από τα σύννεφα όταν άκουσαν τις δηλώσεις του προέδρου της ΔΟΕ στους τηλεοπτικούς φακούς; Ποιος σκέφτεται τώρα τους ανθρώπους εκείνους που στο συνέδριο της ΔΟΕ το 1997 αντιτάσσονταν με το νόμο 2525 του Αρσένη; Αυτοί όλοι θα γίνουν βορά του νέου πολιτικού στίγματος της συναίνεσης με την «επάρατη δεξιά», που πια ανανεωμένη μπορεί να συνδιαμορφώσει εθνικές στρατηγικές που θα βάζουν στη γωνία τον ενοχλητικό «λαϊκό παράγοντα». Ας μη μιλάνε λοιπόν, για ενημέρωση, αυτοί που ούτε τα κομματικά τους μέλη δεν πρόλαβαν να ενημερώσουν για την οβιδιακή μεταμόρφωση της γραμμής τους μέσα σε μια νύχτα.
Πίσω από όλα αυτά υπάρχει και κάτι ακόμη πιο σοβαρό. Στα πλαίσια της political correct πολιτικής που εισηγούνται σύσσωμες κυβέρνηση και αντιπολίτευση, στόχος είναι η διαμόρφωση στην κοινωνία των ορίων του εφικτού, η διαμόρφωση του τι είναι λογικό και ορθό, η διαμόρφωση πλαισίων για το ίδιο το κίνημα. Γι αυτό άλλωστε με περισσό πάθος και η πλειοψηφία της ΔΟΕ αρνήθηκε να ψηφίσει πορεία στις 23 του Γενάρη και αρκέστηκε μόνο σε συγκέντρωση, αφού η νέα «εθνική στρατηγική» δεν χρειάζεται διαδηλώσεις, τρακτέρ στο κέντρο της Αθήνας, μαθητές έξω από αστυνομικά τμήματα και απεργούς που διεκδικούν. Η νέα τάξη το πολύ πολύ να κάνει εκδηλώσεις με κεράκια κατά τα πρότυπα της πασχαλινής παλιγγενεσίας. Γι αυτό άλλωστε η ΓΣΕΕ δεν έβγαλε κουβέντα για την Κούνεβα και κατηγόρησε τα σωματεία που άνοιξαν το θέμα της δολοφονικής επίθεσης, ως «εκτός εργατικού κινήματος μειοψηφίες». Γι αυτό άλλωστε η ΔΟΕ μας σέρνει πίσω από το άρμα της ΑΔΕΔΥ και δεν ψηφίζει καμιά ουσιαστική δράση για την περίοδο. Ποιος θα θυμάται άλλωστε (το είχε τονίσει και ο Μητσοτάκης) τις επικλήσεις του προεδρείου της ΔΟΕ για πανελλαδικές καταλήψεις των ΟΠΑΔ στις 19 του Γενάρη μπροστά στους αιρετούς, και την επόμενη μέρα την απότομη προσγείωση στη στάση εργασίας της ΑΔΕΔΥ; Ποιος θυμάται τις αγωνιστικές κορώνες εναντίον του ψευδοδιαλόγου που ακούστηκαν στη συγκέντρωση της 9ης του Γενάρη; Όλα αυτά έγιναν χειραψία με τη ΔΑΚΕ, έγιναν χειραψία με τον Υπουργό Παιδείας. Έγιναν στήριξη του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Έγιναν σκύψιμο του κεφαλιού στα πολιτικά επιτελεία της εξουσίας.
Με αφορμή το διάλογο υπήρχε η δυνατότητα και η ευκαιρία για το εκπαιδευτικό κίνημα να αντιστρέψει την κατάσταση. Θα μπορούσε να απομονώσει στο γυάλινο πύργο της την κυβερνητική πολιτική, παρέα με τα ΜΑΤ που τη στηρίζουν, και να ανοίξει στην κοινωνία τα πραγματικά ζητήματα και διακυβεύματα για την παιδεία. Θα μπορούσε να συζητιέται η υποχρηματοδότηση, το 12χρονο δημόσιο υποχρεωτικό σχολείο, το 2χρονο δημόσιο νηπιαγωγείο, η πλήρωση των κενών, οι εκπαιδευτικές υποδομές, οι μόνιμοι διορισμοί, οι μισθοί και οι συντάξεις, τα νέα βιβλία και αναλυτικά προγράμματα και η μείωση της ύλης των μαθητών, η εδραίωση της παιδαγωγικής ελευθερίας στο σχολείο, τα προγράμματα σχολικής στέγης…
Όμως αυτό ακριβώς δεν ήθελαν τα κομματικά επιτελεία. Δεν ήθελαν να ανοιχτεί στο λαό και την κοινωνία, η ουσία του εκπαιδευτικού ζητήματος.
«ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΕΜΜΟΡΦΩΘΗ»
3. Η κυβερνητική πλειοψηφία της ΔΟΕ κάνει και ένα βήμα παραπέρα. Προσπαθεί να χτυπήσει τους Συλλόγους που με τη στάση και τις αποφάσεις τους, ανοίγουν τον κοινωνικό αντίλογο. Αποφάσισε μάλιστα η ΔΟΕ να κάνει Ολομέλεια προέδρων σε μέρα που λειτουργούν τα σχολεία και πιθανά όχι στην Αθήνα, για να μην βρεθεί αντιμέτωπη και με εκπαιδευτικούς που θα συγκεντρωθούν για να αντιδράσουν στη λογική της.
Είναι γελασμένοι!! Όλο το επόμενο διάστημα θα παλέψουμε ώστε οι σύλλογοι να πάρουν αποφάσεις αγώνα και καταγγελίας του οριοθετημένου, εντός πλαισίων, μηδενικού διαλόγου.Ήδη οι νηπιαγωγοί προετοιμάζουν Πανελλαδική Συνάντηση μέσω του Συντονιστικού τους.
Στα ίδια βήματα, πολλοί Σύλλογοι προετοιμάζουν δράσεις εναντίον της ωρομισθίας, ενάντια στα κενά που υπάρχουν στα σχολεία. Προετοιμάζουν μια πανελλαδική δράση για τα φάρμακα και τις συντάξεις. Η ιστορία έχει αποδείξει ότι η συλλογική δράση στη βάση των εκπαιδευτικών έχει δημιουργήσει γεγονότα που ο κρατικός συνδικαλισμός έτρεχε να τα προλάβει. Ο δρόμος του συντονισμού των Συλλόγων είναι μπροστά μας. Καλούμε όλες τις δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν σε μια αγωνιστική ενότητα ενάντια στην πολιτική των αναδιαρθρώσεων, να συναντηθούν και να δράσουν από κοινού. Ο κοινωνικός αντίλογος θα διαμορφωθεί από τη δράση των ανθρώπων που βιώνουν την ζοφερή πραγματικότητα της εκπαίδευσης.
Καμιά ανοχή στον κρατικό συνδικαλισμό. Καμιά ανοχή σε αυτούς που ρημάζουν τις ζωές μας.
ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ ΧΕΡΙ - ΧΕΡΙ
4. Στο τελευταίο Δ.Σ. της ΔΟΕ η φιλοκυβερνητική ΠΑΣΚ έκανε μια προσπάθεια να στηρίξει την απόφασή της και παρέα με τη ΔΑΚΕ, επιδόθηκαν σε μια επιχειρηματολογία για την πολιτική συγκρότηση της κοινής τους θέσης. Από το τελευταίο Δ.Σ. αυτό που βγήκε ήταν η Ολομέλεια προέδρων, με το σαφή στόχο να επιβεβαιωθεί η στάση του προεδρείου και οι επιλογές του από την πλειοψηφία των προέδρων, που αν δεν έχουν αποφάσεις συνελεύσεων θα πουν τη γνώμη του Δ.Σ. Αλλά για να είναι και σίγουροι, ρίξαν και μια καταγγελία στα Δ.Σ. που ήδη είχαν καταγγείλει τη στάση της ΔΟΕ.
Είναι φανερό πως το επόμενο διάστημα οι δυνάμεις της ζωντανής εκπαίδευσης πρέπει να δώσουν μια μεγάλη μάχη για την μαζικοποίηση των γ.σ. των Συλλόγων. Να δώσουν μάχη να παρθούν αποφάσεις και από τα Δ.Σ. και να φτάσουν στη ΔΟΕ. Να δώσουμε μάχη για μια σειρά πρωτοβουλίες προς την κοινωνία και τους εργαζόμενους γονείς, με δράσεις σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο.
Από τα επιχειρήματα που προσπάθησαν να διαμορφώσουν χρειάζεται να σταθούμε σε μερικά.
Μας μίλησαν για υπεύθυνη στάση εναντίον του στείρου «όχι». Τους ρωτάμε. Δηλαδή όλα τα αιτήματα του κλάδου που έχουν κατατεθεί από το 2006 και μετά είναι στείρα άρνηση; Τα αιτήματα που καταθέσαμε και στον νέο Υπουργό και για τα οποία δεν απάντησε ΤΙΠΟΤΑ, είναι στείρος λόγος; Ενώ φυσικά θα εννοούν ότι οι απαντήσεις που έχουμε λάβει υπό τη μορφή σιδηρογροθιών, υπό τη μορφή χημικών, υπό τη μορφή απαξιωτικών δηλώσεων και ύβρεων, είναι ο υπεύθυνος λόγος του Υπουργείου.
Μας είπαν ότι δεν πρέπει να αφήσουμε το Μπαμπινιώτη να παίζει μπάλα μόνος του. Τους απαντάμε: Ότι έτσι και αλλιώς οι Μπαμπινιώτηδες παίζουν μπάλα μόνοι τους, σε ένα στημένο όργανο όπως το ΕΣΥΠ, του οποίου το 80% των μελών είναι διορισμένα από την κυβέρνηση. Τους απαντάμε ότι όλοι οι προηγούμενοι «διάλογοι» στήθηκαν με τον ίδιο τρόπο. Οι κάθε λογής Μπαμπινιώτηδες έπαιξαν μπάλα μόνοι τους. Στόχος τους ήταν να νομιμοποιήσουν τις επιλογές τους και να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία από τα πραγματικά προβλήματα. Τους απαντάμε ότι ένας χειραφετημένος συνδικαλιστικός λόγος δεν έχει ανάγκη από στημένα όργανα. Απευθύνεται πλατιά στην κοινωνία. Εκεί αντλεί τη νομιμοποίηση του και διαμορφώνει τις συμμαχίες του. Δεν ανταλλάσσει έγγραφα στους διαδρόμους των υπουργείων, αλλά οργανώνει τον κοινωνικό αντίλογο και μάχεται για το δίκιο των αιτημάτων που βάζει σε συμμαχία με την κοινωνία.
Μας είπαν ότι θα κερδίσουμε σημαντικά πράγματα. Τους απαντάμε ότι η ατζέντα που στήθηκε στη συνάντηση δεν αφήνει περιθώρια για τίποτα. Η προσπάθεια να κερδίσουμε μια ώρα εργασίας μετά τα 25 χρόνια δουλειάς, η οποία θα είναι υπερωρία, την ίδια στιγμή που η εκπαίδευση θα πολιορκείται από την ωρομισθία και την άρση της μονιμότητας, αποτελεί κοροϊδία. Ακόμη χειρότερα αν το ΥΠΕΠΘ υλοποιήσει την άλλη εκδοχή της ατζέντας που τέθηκε στη συζήτηση : Τη μεταμόρφωση του ΙΠΕΜ – ΔΟΕ σε επιμορφωτικό οργανισμό που θα αντλεί χρηματοδότηση από τα μη απορροφημένα ευρωπαϊκά κονδύλια. Τότε ο στόχος της αξιολόγησης (που με τόσο πάθος υποστήριξε η κα Διαμαντοπούλου σε συνέντευξή της στον FLASH) θα γίνει πραγματικότητα, αφού η παράμετρος της «ποιότητας» θα έχει συγκεκριμένο αντικείμενο μέτρησης και βέβαια την άλλη παράμετρο θα την έχει θέσει ο κ Μπαμπινιώτης που θα αξιολογεί με βάση την επίδοση των μαθητών μας.
Μας είπαν ότι αυτοί που επιτίθενται στο διάλογο χτυπούν τη ΔΟΕ και τον κλάδο. Τους θυμίζουμε ότι το Φλεβάρη του 1997, εκατοντάδες εκπαιδευτικοί που κατέλαβαν τα γραφεία της ομοσπονδίας, εναντιωνόμενοι στο ξεπούλημα του πανεκπαιδευτικού μετώπου και στο σπάσιμο της απεργίας των καθηγητών, ανέβαιναν τα σκαλιά φωνάζοντας : «ΔΟΕ ΠΟΥΛΗΜΕΝΗ, Ο ΚΛΑΔΟΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ», επισφραγίζοντας έτσι το γεγονός ότι η ζωντανή εκπαίδευση που ανασαίνει κιμωλία και αντικρίζει τα παιδικά βλέμματα και τους γονείς των παιδιών τους κοιτάζει στα μάτια, δεν έχει σχέση με τον κρατικό συνδικαλισμό, την ανταλλαγή χαρτοπολέμου και τις επιδιώξεις των κομματικών επιτελείων.
Μας είπαν ότι δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς αφού δεν υπάρχει κίνημα… Τους απαντάμε ότι μετά την απεργία του 2006 η πεποίθηση του κόσμου της εκπαίδευσης είναι η δημιουργία πανεκπαιδευτικού μετώπου σε συνεργασία με τους εργαζόμενους γονείς. Όμως αυτό ακριβώς το μέτωπο έσπασε η πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) της ΔΟΕ, κρατώντας διαφορετική στάση από την ΟΛΜΕ. Αυτό ακριβώς το μέτωπο υποσκάπτει η πλειοψηφία της ΔΟΕ, αρνούμενη να οργανώσει ένα πλατύ ρεύμα κοινωνικού αντιλόγου μέσα στην κοινωνία, αρνούμενη να προχωρήσει σε δράσεις με την ΟΛΜΕ και την ΠΟΣΔΕΠ, με τους φοιτητικούς συλλόγους και τους Συλλόγους γονέων. Αρνούμενη να προχωρήσει σε μια πανελλαδική έκδοση για τα εκπαιδευτικά ζητήματα, αρνούμενη να διαμορφώσει ένα πλαίσιο αιτημάτων που θα ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα.














Μας είπαν ότι για την παιδεία χρειάζεται εθνική στρατηγική και σε αυτά τα πλαίσια γίνεται ο «διάλογος». Τους απαντάμε καταρχήν με το γνωστό φοιτητικό ανέκδοτο που κυκλοφόρησε μετά τις καταλήψεις του 815 και στην τότε απόπειρα διαλόγου. «Επιτροπή προβάτων επισκέφθηκε τα σφαγεία, όπου συζήτησε για τη βελτίωση των τρόπων σφαγής τους». Ας μας πουν τι εννοούν εθνική στρατηγική; Μήπως εννοούν την πλήρη ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης; Μήπως εννοούν την υποταγή της εκπαίδευσης στα σενάρια και τις επιταγές της Μπολόνιας και της Λισαβόνας; Μήπως εννοούν τον αποκλεισμό των μαθητών από τη γενική μόρφωση στην κατεύθυνση δημιουργίας πρόσκαιρων και ευκαιριακών καταρτίσεων που θα προσφέρουν μια πρόσκαιρη και ευκαιριακή εργασία; Μήπως εννοούν την πλήρη υποταγή της εκπαίδευσης στις διαδικασίες της αγοράς; Επειδή γνωρίζουμε ότι οι κεντρικές επιλογές τους είναι αυτές, δεν πρόκειται να φάμε το παραμύθι της εθνικής στρατηγικής. Μόνος δρόμος για τη ζωντανή εκπαίδευση είναι η διαμόρφωση ενός κοινωνικού μορφωτικού προτάγματος, στη βάση των αιτημάτων του εκπαιδευτικού κινήματος.
Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ καλούν όλη τη ζωντανή εκπαίδευση να πάρει μέρος στις συνελεύσεις του επόμενου διαστήματος. Να προχωρήσουμε στη δημιουργία επιτροπών αγώνα σε κάθε σύλλογο, να πλαισιώσουμε τους συντονισμούς των συλλόγων και να δημιουργήσουμε τοπικά και κεντρικά πρωτοβουλίες που θα οργανώνουν και θα κινητοποιούν το πανεκπαιδευτικό μέτωπο και την κοινωνική συμμαχία με τους εργαζομένους. Αφήνουμε πίσω μας την πρασινογάλαζη συμμαχία και τους εκπροσώπους της.