ΑΤΑΚΤΟ ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ Νο. 73 - 26 ΜΑΙΟΥ 2009

ΑΤΑΚΤΟ
ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΟ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΑΠΟΨΕΩΝ
ΜΟΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ
ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΥΠΑΙΘΡΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Γινόμαστε μάρτυρες απίθανων εκβιασμών, ωμών παρεμβάσεων ή γελοίων επιχειρημάτων και συναλλαγών. Τα ερωτήματα για τον καθένα μας, για το κάθε συνάδελφο που πονάει το κλάδο, την παιδεία, το κίνημα, που θέλει να βλέπει στα μάτια, παιδιά, γονείς και συναδέλφους, χωρίς ενοχές, είναι αμείλικτα: Ως πότε θα μεταφράζουν την ψήφο μας σε κυβερνητική και κοινοβουλευτική υποστήριξη και εμείς θα το ανεχόμαστε ψηφίζοντας τους; Ως πότε κριτήριο για την συνδικαλιστική μας ψήφο θα είναι οι ρηχές υποσχέσεις για ατομικό βόλεμα; Ως πότε η ψήφος μας θα αποτελεί εφαλτήριο για τη προσωπική ανάδειξη κάποιων «συνδικαλιστών» σε υψηλόβαθμες διοικητικές θέσεις της εργοδοσίας; Ως πότε θα δεχόμαστε να μας εκπροσωπούν άνθρωποι που δεν έχουν «γράψει» ούτε μία μέρα απεργίας ή που καμώνονταν τους απεργούς δουλεύοντας και υπονομεύοντας τους αγώνες; Ως πότε θα ανεχόμαστε να λεηλατούν το εισόδημα μας, τα δικαιώματα μας, τις συντάξεις μας, τη ζωή μας, το μέλλον μας ως κυβερνήσεις και να μας παραμυθιάζουν ως συνδικαλιστικές παρατάξεις; Ως πότε θα ανεχόμαστε η ψήφος μας να είναι ένα ακόμη κουκί και όχι κραυγή αγωνίας, σύνθημα πάλης και συλλογικός αγώνας για τη νίκη ειδικά τώρα που θέλουν να μας τα πάρουν όλα; Ως πότε θα παραμένουμε στο παλιό ενώ χρειαζόμαστε ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός, προς το νέο, προς το μέλλον που η αξιοπρέπεια του αγώνα εξασφαλίζει; Ως πότε θα δίνουμε συγχωροχάρτια και θα περιμένουμε κάποιους αρχηγούς παλικάρια-επαγγελματίες συνδικαλιστές, ή κούφιες προεκλογικές υποσχέσεις να μας αλλάξουν τη ζωή; Ως πότε θα μας «διδάσκουν» να δεχόμαστε τα πράγματα ως έχουν και όχι να διδάσκουμε το συλλογικό αγώνα για μια καλύτερη ζωή;


ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΗΣ MICROSOFT
ΣΠΗΛΙΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Σε ημερίδα της Microsoft για την καινοτομία προσέτρεξαν και οι δυο τους και βέβαια εκτός από τις φωτογραφίες, τα χαμόγελα αλλά και τις απαραίτητες διασυνδέσεις έκαναν και τις σχετικές δηλώσεις. Σπηλιωτόπουλος: «Εκείνο που χρειαζόμαστε σήμερα είναι ένα εκπαιδευτικό σύστημα σύγχρονο, ανταγωνιστικό και, κυρίως, ανθρώπινο. Χρειαζόμαστε ένα εκπαιδευτικό σύστημα, που θα ανταποκρίνεται στις σύγχρονες απαιτήσεις του διεθνούς ανταγωνιστικού περιβάλλοντος, δηλαδή μια εκπαίδευση που είναι άρρηκτα και άμεσα συνδεδεμένη με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας, της παραγωγής, της επιχειρηματικής δραστηριότητας». Ανθρώπινο λοιπόν το εκπαιδευτικό σύστημα που είναι πλήρως υποταγμένο στις ανάγκες και τους στόχους της αγοράς και φυσικά πάνω από όλα και πριν από όλα τα κέρδη που αποτελούν την πεμπτουσία της ύπαρξης της… Και εμείς που νομίζαμε ότι ένα τέτοιο ανθρώπινο εκπαιδευτικό

σύστημα θα βάζει πάνω και πριν από όλα τις ανάγκες και το μέλλον του εργαζόμενου ανθρώπου… Τσάμπα λοιπόν οι γλυκανάλατες παρόλες και τα χαμόγελα διαφήμιση οδοντόπαστας. Η παλιά παμπάλαια λογική υποταγής στα αφεντικά και στο κέρδος τους. Αυτή που ρημάζει τη ζωή δισεκατομμυρίων ανθρώπων και καταστρέφει τη γη. Οπότε τι αξία και για ποιους έχουν οι παρακάτω δηλώσεις;
»Χρειαζόμαστε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση, που θα προσφέρει τίτλους σπουδών, που θα αντιστοιχούν σε θέσεις απασχόλησης και μια πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση, που θα έχει ως στόχο τη σωστή καλλιέργεια του νου και της ψυχής των μαθητών». Μας δουλεύουν και από πάνω…



Η δε Διαμαντοπούλου πιο σοφιστικέ και πιο καλυμμένα δηλώνει: «Η εξέλιξη της τεχνολογίας άλλαξε τις παραγωγικές σχέσεις και δημιούργησε νέο τοπίο στους τομείς επενδύσεων και στο συγκριτικό πλεονέκτημα των κρατών. Η διεθνής κρίση απαιτεί άμεση πρόσβαση, αλλά και αλλαγή μοντέλου ανάπτυξης. Σε αυτή τη νέα εποχή η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στην καινοτομία, την έρευνα και την τεχνολογία. Το σημερινό μοντέλο της χώρας δεν παράγει, δεν προσφέρει, δεν δίνει διέξοδο. Ο στόχος που κάποτε ήταν η 'Μεγάλη Ελλάδα' σήμερα πρέπει να είναι η «Έξυπνη Ελλάδα'». Άλλαξαν οι παραγωγικές σχέσεις!!! Πότε ρε παιδιά έγινε και δεν το πήραμε χαμπάρι; Είμαστε δηλαδή και εμείς αφεντικά και δεν μας το είπε κανένας ή καταργήθηκαν τελείως και εμείς ζούμε σε άλλο κόσμο; Και αν έγινε αυτό γιατί να ζητάει η διεθνής κρίση ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης; Να γυρίσουμε πάλι πίσω στο κόσμο των αφεντικών και του καπιταλισμού; Μήπως πρέπει να βάλουμε στόχο τη μεγάλη Ελλάδα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών επειδή το σκέτο «ισχυρή Ελλάδα» του Σημίτη δεν αρκεί πλέον; Άντε ρε από εδώ, ξυπνήσαμε δεν είμαστε κορόιδα πλέον. Αποτελούμε την «έξυπνη» Ελλάδα των εργαζομένων που δεν τρώει κουτόχορτο πλέον!
ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΝΤ: ΖΟΥΛΗΞΤΕ ΤΟΥΣ, ΑΝΤΕΧΟΥΝ…
Μειώσεις 20-40% στους μισθούς των εργαζομένων στους τομείς της Υγείας και της Παιδείας ανακοίνωσε η κυβέρνηση της Λιθουανίας.
Λίγους μήνες πριν, είχαν ανακοινωθεί μειώσεις και στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων. Τα μέτρα αυτά αποδίδονται στις πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) ώστε να αποφευχθεί η χρεοκοπία. Η Λιθουανία ήταν από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες στον κόσμο, αλλά ήδη γονατίζει με επιβράδυνση 12,6 %. Δεν διστάζουν μπρος σε τίποτα όπως βλέπουμε. Στην οικονομική άνοδο τα κέρδη δικά τους στη κρίση το κόστος στους εργαζομένους. Και να σκεφτούμε ότι κάποιοι μιλούσανε για new deal μετά τη σύνοδο της G20 και τα αυξημένα «καθήκοντα» που αναθέσανε στο ΔΝΤ για να μας σώσει… Όσο οι λαοί δεν αντιδρούν με τον ανάλογο τρόπο τα παραδείγματα σαν το παραπάνω θα πληθαίνουν…

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΖΕΤΑΙ ΤΟ 28%
ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΣΥΕ) οι μισθωτοί ανέρχονται σε 2.784.761 και αποτελούν το 63,6% του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας. Το υπόλοιπο 22% είναι αυτοαπασχολούμενοι, το 8% εργοδότες και το 6,3% συμβοηθούντα μέλη. Από αυτούς συνδικαλίζεται το 28% και κατανέμεται σε 3.710 πρωτοβάθμιες οργανώσεις. Άρα, από προέδρους και αριθμό σωματείων συνεχίζεται η παράδοση των πολλών σωματείων του γκρίζου παρελθόντος. Αλλά με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, κυρίως ως προς τη δημοκρατική νομιμοποίηση των σωματείων.
Από αυτό τον αριθμό των εργαζομένων οι συμμετέχοντες στις αρχαιρεσίες, σύμφωνα με τη ΓΣΕΕ, υπολογίζονται σε κάτι λιγότερους από 500.000 εργαζόμενους-μισθωτούς. Με αυτά τα ποσοστά η Ελλάδα έχει συνδικαλιστική πυκνότητα μεγαλύτερη αυτή του ευρωπαϊκού Νότου (Πορτογαλία 31%, Ισπανία 16%, Γαλλία 9%). Υψηλούς συνδικαλιστικούς δείκτες έχει ο ευρωπαϊκός Βορράς (Σουηδία 87%, Δανία 83%, Φινλανδία 79%, Βέλγιο 56%, Ιρλανδία 45%, Ιταλία 41%, Αυστρία 40%, Μ.Βρετανία 33%, Γερμανία 30%, Ολλανδία 24% κ.λπ.).
ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ ΣΕ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
Ένας στους 3 ανασφάλιστος, μισθοί κάτω από το βασικό
ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ Εκρηκτικές διαστάσεις, έως και 35%, παίρνει στη χώρα μας η ανασφάλιστη εργασία. Την ίδια ώρα πάνω από 55-60% των ιδιωτικών υπαλλήλων δεν έχει αποδοχές που να υπερβαίνουν το βασικό μισθό της Συλλογικής Σύμβασης Ελλάδος, ενώ η οικονομική κρίση είναι το τέλειο άλλοθι για τους εργοδότες ώστε να προχωρήσουν με γενικευμένο τρόπο στο ξήλωμα κάθε κατάκτησης των εργαζομένων. Συστηματική πολιτική της κυβέρνησης, η οποία ουσιαστικά συνεχίζει την προγενέστερη πολιτική του ΠΑΣΟΚ, είναι το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων. Βασικός στόχος είναι η συμπίεση των μισθών όλων των εργαζομένων προς τα κάτω. Ο νόμος 3429/05 περί ΔΕΚΟ, ήδη προβλέπει τη μισθολογική ισοπέδωση των νεοπροσλαμβανομένων στις ΔΕΚΟ με τους ήδη χαμηλότατους βασικούς μισθούς των συλλογικών συμβάσεων του ιδιωτικού τομέα, ενώ και η πρόσφατη κυβερνητική εξαγγελία για διαφορετικό μισθολόγιο των νεοδιοριζόμενων δημοσίων υπαλλήλων κινείται στην ίδια κατεύθυνση». «Σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και με την απειλή της απόλυσης και της ανεργίας, η εργασιακή κατάσταση στον ιδιωτικό τομέα τείνει να πάρει εφιαλτικές διαστάσεις για τους εργαζομένους. Με δεδομένο ότι η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων απασχολείται σε μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες πλήττονται ακόμη περισσότερο, η πλήρης απασχόληση και η σταθερή εργασία αρχίζουν σιγά σιγά να αποτελούν εξαίρεση. Αλλά και στις μεγάλες επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα παρατηρείται μια γενικευμένη θεσμοθέτηση της ευελιξίας σε μισθούς και μορφές απασχόλησης, την οποία βέβαια αναγκάζονται να αποδεχτούν κατά εκβιαστικό τρόπο οι μισθωτοί». Ανασφάλεια, καταστρατήγηση των δικαιωμάτων, αυθαιρεσία των εργοδοτών είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά της εποχής μας; «Οπωσδήποτε, ναι. Οι εργοδότες στη χώρα μας είχαν και έχουν πάντα μια εμμονή στην -με κάθε τρόπο- συμπίεση του εργασιακού κόστους για την εξασφάλιση των υπερκερδών τους. Μπροστά σε αυτό τον στόχο, δεν έχουν κανένα απολύτως πρόβλημα να καταστρατηγήσουν στοιχειώδη εργατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, να μην εφαρμόζουν τις συλλογικές συμβάσεις, να εκβιάζουν τους μισθωτούς και να τους κάνουν λάστιχο με απαράδεκτα χαμηλούς μισθούς». Πάνω από 55-60% των ιδιωτικών υπαλλήλων δεν έχει αποδοχές που να υπερβαίνουν το βασικό μισθό της ΣΣΕ». Το ΣΕΠΕ μιλά για ένα ποσοστό της τάξης του 20-25% που είναι ανασφάλιστοι. Αν σε αυτό προσθέσει κανείς και ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό εργαζομένων, που ενώ προσφέρει πλήρη εργασία ασφαλίζεται για λιγότερες ημέρες το μήνα, καταλαβαίνει κανείς ότι η ανασφάλιστη εργασία αρχίζει και παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, πλησιάζει το 35%.
ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΤΩΤΑΤΟΣ ΜΙΣΘΟΣ
Πολλά φαίνονται τα 33 ευρώ του βασικού ημερομισθίου ανειδίκευτων εργατών στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και ζητεί επίμονα από την κυβέρνηση να μην υπάρχει κατώφλι στις εργατικές αμοιβές.

Η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που συνομολογεί η ΓΣΕΕ με τους εργοδοτικούς φορείς (ΣΕΒ, Εμπόρους και ΓΣΕΒΕΕ), εκ παραλλήλου με το Ασφαλιστικό, ήταν το αγαπημένο θέμα στις επαφές που είχε η αντιπροσωπεία του Διεθνούς Οργανισμού στη διάρκεια της επίσκεψής της στην Αθήνα.
Το πρόσχημα για την κατάργηση της ελάχιστης αμοιβής, η οποία διαμορφώθηκε στα 740 ευρώ (μεικτά) μόλις στις αρχές αυτού του μήνα (33 ευρώ για τους ημερομίσθιους), είναι η διεθνής οικονομική-χρηματοπιστωτική κρίση και τα μέτρα εξόδου από αυτή. Θεωρεί δηλαδή το ΔΝΤ ότι ένας μισθός 740 ευρώ, συν ασφαλιστικές εισφορές 20%, λειτουργεί αποτρεπτικά στη δημιουργία (νέων) θέσεων εργασίας. Ωσάν δηλαδή η οικονομία να προκαλεί ζήτηση εργατικών χεριών και ότι οι επενδύσεις είναι καθ' οδόν και το μόνο που τις εμποδίζει είναι τα... ακριβά εργατικά χέρια.
Αναφορικά με το Ασφαλιστικό το ΔΝΤ πιέζει ώστε το πραγματικό όριο ηλικίας για συνταξιοδότηση, το οποίο ανέρχεται σήμερα στο 61ο, να προσεγγίσει το συμβατικό που είναι το 65ο έτος. Προκρίνει δηλαδή την κατάργηση κάθε πρόβλεψης για πρόωρη συνταξιοδότηση (γυναίκες με ανήλικο, βαρέα κ.λπ.).
Το θέμα του βασικού μισθού έθεσε η αντιπροσωπεία του ΔΝΤ τόσο στη ΓΣΕΕ, η οποία απέρριψε κάθε συζήτηση, όσο και στην υπουργό Απασχόλησης Φάνη Πάλλη-Πετραλιά, η οποία παρέπεμψε στις διαπραγματεύσεις της ΓΣΕΕ με τους εργοδότες. Από την πλευρά του, ο ΣΕΒ έδωσε εντολή στα μέλη του να εφαρμόσουν τη φετινή σύμβαση και να δώσουν κανονικά τις αυξήσεις.
Οι αντιρρήσεις του Συνδέσμου των Βιομηχάνων αφορούν τις κλαδικές συμβάσεις και, κυρίως, τη «συνήθεια» οι ομοσπονδίες να διεκδικούν και
επιτυγχάνουν μέσω του οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) τη μεταφορά των ίδιων ποσοστιαίων αυξήσεων, οι οποίες προορίζονται για τους χαμηλόμισθους, στους μέσους μισθούς στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

ΔΕΝ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΟΥΤΕ ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ

Σήμερα στη χώρα μας χιλιάδες άνθρωποι ζουν με πολύ λιγότερα χρήματα από τα 740 ευρώ του βασικού μισθού:
*Σύμφωνα με τους ελέγχους του ΙΚΑ, το 20% των εργαζομένων είναι ανασφάλιστο. Έτσι, ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που παίρνουν το βασικό μισθό μόνο και μόνο από το γεγονός ότι στερούνται της κοινωνικής ασφάλισης υποχρεούνται με υποδεέστερες (συνολικές) αποδοχές κατά 45%. Έτσι, 550.000 εργαζόμενοι (το 20% των 2,8 εκατ. που ασφαλίζονται στο ΙΚΑ) δεν φτάνουν τις συμβατικές αποδοχές.

*Σχεδόν 200.000 εργάτες γης δεν λαμβάνουν ούτε τα 33 ευρώ της συλλογικής σύμβασης. Στα χωράφια η αμοιβή δεν ξεπερνά τα 20 με 25 ευρώ.
*Υπολογίζεται ότι περίπου 50.000 εργαζόμενοι στα Stage όχι μόνο δεν αμείβονται με το βασικό μισθό, αλλά με ημερομίσθιο 20 και 25 ευρώ την ημέρα. Είναι μάλιστα και ανασφάλιστοι.
*Οι 500.000 άνεργοι, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αμείβονται μόνο με το επίδομα των 454 ευρώ του ΟΑΕΔ, σχεδόν στο ήμισυ του μισθού ασφάλειας της ΓΣΕΕ. Στην πλειονότητά τους, όμως (ο αριθμός τους υπερβαίνει τις 320.000), δεν λαμβάνουν κανένα βοήθημα.

ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΚΕΡΔΗ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΑΜΕΙΩΝ
ΟΙ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟ 4% ΤΟΥ ΤΖΙΡΟΥ, ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ ΣΕ 300 ΕΚΑΤ. ΕΥΡΩ
ΑΠΟ ΤΟ ΤΥΠΟ
ΣΤΑ 300 εκατ. ευρώ φτάνουν τα ποσά που παρανόμως παρακρατούν οι φαρμακευτικές εταιρείες από τα προβληματικά ασφαλιστικά ταμεία. Το παράδοξο μάλιστα είναι ότι μόλις δύο ταμεία, των εργαζομένων στην Αγροτική και την Τράπεζα της Ελλάδος, πέτυχαν και πήραν τις επιστροφές του 4% επί του τζίρου των φαρμάκων που πληρώνουν. Κάτι που προβλέπει ο νόμος αλλά δεν εφαρμόζεται.
Η κατακράτηση των συγκεκριμένων ποσών γίνεται εφικτή λόγω των υπαναχωρήσεων της κυβέρνησης και των συνεχών αλλαγών των σχετικών νόμων. Παλινωδίες που είχαν ως αποτέλεσμα αφ' ενός τα ταμεία να χάνουν εδώ και τρία χρόνια τεράστια κονδύλια. Στη δημιουργία των προβληματικών ταμείων συνέβαλαν, τόσο η κατάργηση της λίστας συνταγογραφούμενων σκευασμάτων, η οποία ίσχυε μέχρι το 2005, όσο και οι αλλεπάλληλες αυξήσεις στα φάρμακα.
Την υφαρπαγή των πόρων του Ασφαλιστικού αποκαλύπτει 9-μελής διεπιστημονική επιτροπή εκπροσώπων του Δικηγορικού Συλλόγου, του ΤΕΕ, του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, του Φαρμακευτικού Συλλόγου, των Συμβολαιογράφων και των Οδοντιάτρων. Το πόρισμα της επιτροπής τεχνοκρατών το οποίο φέρει τον ενδεικτικό τίτλο «Οι φαρμακοβιομηχανίες ιδιοποιούνται παρανόμως περιουσιακά στοιχεία των ασφαλιστικών ταμείων -περί τα 300 εκατ. ευρώ από το 2006 μέχρι σήμερα» συνεχίζει: «Με την κατάργηση της θετικής λίστας (σκευασμάτων) ήταν σαφές ότι η φαρμακευτική δαπάνη θα υφίστατο σοβαρή αύξηση. Για την μερική αποτροπή της αναμενόμενης αυτής αύξησης, ο ίδιος ο ν.3457/2006 (σημ. που κατήργησε την λίστα) προέβλεψε την επιστροφή μέρους των φαρμακευτικών δαπανών (4% rebate)». Έτσι «ενώ από υπό το προϊσχύον καθεστώς της λίστας η μείωση της τιμής των φαρμάκων γινόταν πριν από την αγορά τους, με το νέο καθεστώς η μείωση των τιμών έπρεπε να γίνει μετά την αγορά και την εξόφληση της αξίας των φαρμάκων από τα ταμεία».
Αλλά και πάλι, ενώ οι εταιρείες απολαμβάνουν τώρα υπερβολικά αυξημένες τιμές, δεν επιστρέφουν τα οφειλόμενα ποσά (300 εκατ. ευρώ), με αποτέλεσμα «ισόποση ζημιά των ασφαλιστικών ταμείων».